Nga Andi Bushati/Sado mendim negativ të mund të kesh për karrierën politike të Ilir Metës, nuk mund të mos i japësh të drejtë presidentit aktual për qëndrimin që po mban për marrëveshjen me Greqinë.
Meta ka dalë sot në një konferencë për shtyp duke dhe ka bërë thirrje për “transparencë të plotë”.
Më parë, ai ka botuar në media edhe një letër ku ka kërkuar më shumë informacion për njerëzit që do të negociojnë, për metodën që do të ndjekin dhe për objektin që do të marrin në shqyrtim.
Pra, me qëndrimin e tij publik, presidenti ka marrë anë në një debat që po zhvillohet prej ditësh. Nga njëri krah është pala e qeverisë që ka hedhur në treg disa argumente.
Sipas tyre, presidenti nuk duhet të japë plotfuqishmëri, por vetëm autorizimin për të.
Sipas tyre, presidenti ka më vonë edhe mundësi të tjera për ta kontrolluar procesin. Sipas tyre, Ilir Meta, si një kafshë e vërtetë politike, po kërkon më shumë protagonizëm personal në këtë çështje të rëndësishme.
Prandaj pretendojnë ata, Meta, duhet të firmosë mbi një letër të bardhë dhe të mos e prishë festën e pajtimit për të cilën kanë rënë dakord që më parë Rama dhe Tsipras.
Në krahun tjetër, Ilir Meta mbështetet tek vendimi i Gjykatës Kushtetuese të vitit 2010, e cila i jep një rol kryesor Presidentit të Republikës gjatë negociatave ndërkombëtare.
Pra, pavarësisht vjegëzave ligjore apo kushtetuese ku kapen, pavarësisht se mbështeten në vendime gjykate apo në ligje të votuara gjatë pushtetit të socialistëve, palët ndahen në dy koncepte më të mëdha.
Krahu i qeverisë thotë na jepni lejen ne një grushti të mbyllur dhe okult njerëzish, të pa njohur për publikun, të vendosim si do të ndajmë kufirin e 3 milion shqiptarëve.
Krahu i presidencës kërkon kontroll, besueshmëri dhe transparencë dhe integritet të njerëzve që do të negociojnë.
Në planin historik Ilir Meta ka të drejtë. Po t’i kthehemi së shkuarës së afërt, marrëveshjes Berisha – Karamanlis për detin, nga ajo kemi nxjerrë një konkluzion të madh. Në negociatat që zhvillohen pa kontroll dhe në fshehtësi, mund të gabohet.
Tashmë dëshmitë janë të qarta. Kabllogramet e ambasadës Amerikane dërguar Uashingtonit na e kanë dëshmuar se ato u zhvilluan nën presionin e Athinës për të penguar integrimin e Shqipërisë.
Vetë negociatorët kanë denoncuar (shiko Wikileaks poshte) para diplomatëve perëndimorë se ata ishin të dënuar t’i kryenin bisedimet në fshehtësi nga fuqitë e mëdha.
Po ata, kanë dëshmuar se pala shqiptare zbatonte e bindur ato që kërkonte Athina.
Pra, do të mjaftonte kjo eksperiencë për të mos përsëritur gabimet e së shkuarës dhe për të mos e lënë këtë proces si monopol të një grushti të ngushtë njerëzish.
Le të jemi të qartë, as Sali Berisha nuk është ai tradhtari që vizatojnë disa, dhe që kishte si qëllim t’i shiste ujërat tona Greqisë. Natyrisht as për Edi Ramën nuk mund të mendohet e njëjta gjë.
Por, në fund të fundit, ata janë politikanë, që mendojnë sipas interesave afatshkurtra dhe manovrave që u japin efekte të menjëhershme, prandaj ligji dhe kushtetuta ka parashikuar që ata të jenë të kontrollueshëm, kur nënshkruajnë marrëveshje ndërkombëtare me efekte dhjetëra apo më shumë vjeçare.
Pikërisht në këtë kontrollueshmëri dhe transparencë dhe po këmbëngul Ilir Meta përballë logjikës së Edi Ramës që po përsërit refrenin e zgjedhjeve: “E dua tepsinë të tërën dhe i vetëm.
Dhe këtu Meta ka të drejtë, sepse as deti dhe as kufijtë nuk janë si koncesionet, kullat apo inceneratorët që mund të lihen në mëshirën e tepsisë të një grykësi të pangopur. (Lapsi.al)
