Në Dusseldorf të Gjermanisë vajza e re shqiptare Rolanda Lamnica do të deportohet në Shqipëri, edhe pse ajo po trajnohet në një qendër për të punuar si infermiere.
Nëse Rolanda Lamnica nuk do të dëbohet dhe dëshiron që të mbarojë studimet që ka nisur për infermieri në Caritas në Dusseldorf.
“Puna me të moshuarit më jep aq shumë kënaqësi.”, -thekson 28-vjeçarja.
Gjatë rrëfimit të saj vajza e re shpërthen në lot.
Sepse ajo kërcënohet të kthehet në atdheun e saj Shqipëri, nga u largua tre vjet më parë së bashku me vëllain e saj me aftësi të kufizuara mendore.
Caritasi qendra ku ajo po trajnohet është tmerruar nga vendimi për deportimin Rolandës, veçanërisht pasi kërkohen infermierë në mbarë vendin. Për shembull, aktualisht ka rreth 15,000 infermierë të trajnuar dhe 8500 ndihmës infermierë për kujdesin ndaj të moshuarve. “Dhe seriozisht doni të dëboni dikë si Rolanda. Kjo është e pakuptueshme”,– thotë Henric Peeters, CEO i Caritas në Düsseldorf.
Probleme me afatin përfundimtar
Nga pikëpamja e Zyrës Federale për Migracionin dhe Refugjatët (Bamf) është shumë mirë. Sepse Rolanda bie nën një dekret të ri të Ministrisë Federale, i cili përcakton se azilkërkuesit duhet të kenë bërë një kërkesë korresponduese me një datë të caktuar në mënyrë që të ketë shpresë për një leje qëndrimi në Gjermani. Kush nuk e bën këtë brenda afatit, ka pak shanse për të drejtën e qëndrimit. Dhe Rolanda nuk e bëri atë.
Por nëse ju nuk e besoni atë, janë punonjësit e Caritas që shprehen se 28-vjeçarja nuk ka pasur mundësi ta bëjë këtë.
“Në atë kohë, në korrik të vitit 2015, kur erdhi në Gjermani, Bamf u pushtua plotësisht dhe kishte shumë radhë”, thotë konsulenti i refugjatëve Sebastian Vogt nga integrimi dhe migrimi i shërbimeve të specializuara të Caritas.
“Ishte pika kryesore e rrjedhës së refugjatëve. Shumë prej tyre ishin të paaftë të bënin ndonjë aplikim dhe prandaj u detyruan të bënin shumë më vonë, “- thotë Vogt. Sipas organizatave të refugjatëve, kjo prek mijëra njerëz. Prandaj ata janë të kërcënuar – si Rolanda – me deportim.
Pas mbërritjes në Gjermani, Rolanda do të regjistrohet si refugjat në qershor 2015 dhe së pari do të dërgohet në një qendër pritëse në Dortmund. Prej atje, ajo është dërguar në Ëesel dhe Kerken dhe përfundimisht ajo u la qytetin e Dusseldorfit. Atje, Rolanda qëndroi në një kamp refugjatësh dhe duhej të priste më shumë se dy vjet për të kërkuar azil.
Rolanda kujdeset për vëllain e saj të sëmurë
Rolanda nuk e di se çfarë gjëje mund të ketë bërë gabim. Dhe askush tjetër nuk mund t’i thotë asaj saktësisht. Ajo vetëm e di se shteti nuk e dëshiron më, edhe pse ajo është integruar. Ajo ka mësuar gjermanisht, flet anglisht dhe ka një profesion.
Ajo nuk dëshiron ta fusë Gjermaninë në çantën e saj, por të fitojë paratë e saj dhe të kontribuojë në shoqëri. Ajo kujdeset për vëllain e saj të sëmurë, i cili është me aftësi ndryshe. Aplikimi i tij për azil ende nuk është pranuar. Për të, do të ishte një fatkeqësi nëse motra e tij papritur nuk do të ishte më aty për të.
Çdo ditë Rolanda duhet të presë dëbimin e saj në Shqipëri, e cila klasifikohet nga Qeveria Federale si vend i sigurt i origjinës. Në çdo kohë, zyrtarët qeveritarë mund mbërrijnë në derën e tyre për t’i marrë ato. Për vajzën kjo është ndjenjë e tmerrshme.
Ajo përpiqet ta shtypë idenë e saj sa më shumë që të jetë e mundur. Por më së shumti ajo nuk ka sukses. “Unë vetëm po mësoj gjermanisht, ndërsa vazhdoj të studioj “,- thotë ajo. Kjo është gjëja e vetme që e ngushëllon pak.
Caritas dëshiron të luftojë për Rolandën
Caritas lufton për vajzën e re dhe dëshiron t’i shter të gjitha mundësitë ligjore. Një avokat është në proces, një peticion po përgatitet. “Të paktën ne duam që ajo të përfundojë arsimin e saj me ne,” thotë Peters. “Unë gjithashtu i bëj thirrje Kryetarit të Bashkisë Dusseldorf, Thomas Geisel, që të bëjë fushatë për Rolandën dhe të ushtrojë presion politik mbi qeverinë shtetërore dhe federale”, tha kreu i Caritas. Ajo më në fund është shtetase e kryeqytetit. “Në raste ekstreme, ne po planifikojmë një kërkesë për azil në kishë”, deklaron ai.
Rolanda ka ndaluar trajnimin e saj në Düsseldorf Altenzentrum St. Hubertusstift menjëherë pas marrjes së urdhrit të dëbimit të saj. Caritas nuk duhet ta mbajë të zënë, përndryshe ajo do të jetë përgjegjëse ndaj ndjekjes penale. Në vend të një ndihme për stërvitje Rolanda tani tërheq paratë nga shteti deri në deportimin e saj. Pikërisht këtë gjë ajo nuk e dëshiron. Ajo thjesht dëshiron të mbarojë arsimimin e saj dhe të jetojë në paqe. “Unë u largova nga Shqipëria në mënyrë që vëllai im dhe unë të kemi një shans për të mbijetuar”.
Burimi: rp-online.de
Përshtati: Tirana Today
