Emigranti shqiptar Bleri Lleshi, ka shkruan një letër rrëqethesh për prindërit e tij, të cilët kurrë nuk u dorëzuan përballë vështirësive. Ata me gjithë forcë bënë çfarë mundën për një të ardhme të mirë për fëmijët e tyre, shkruan mo.be.
Letra
Gishtat e babait tim janë prerë kudo. Lëkura e dorës së tij është çarë, sa që e lëndon kur e prek. Unë shikoj në duart e tij dhe përpiqem të përfytyroj se çfarë do të thotë të punosh për më shumë se gjysmë shekulli. Ai është 65 vjeç dhe ende punon sikur të ishte dita e tij e parë në punë.
Thertore
Kur isha fëmijë, nuk na lejohej të shkonim te puna e tij: një kasolle e vogël e braktisur jashtë qytetit, pranë një rrëkeje. Nuk na lejohej ta bëjmë këtë sepse nuk donte që ne të ndiqnim shembullin e tij dhe të përfundonim në të njëjtën përrua dhe në të njëjtat kushte.
U ktheva nga Shqipëria disa ditë më parë, ku shkova për të parë thertore për herë të parë, e cila tani është pothuajse krejtësisht e rrënuan. Muret që mbeten ende drejt dhe një çati prej betoni që rrjedh nga të gjitha anët. Babai im punoi këtu për dyzet vjet.
Kur u ktheva në shtëpi atë mbrëmje, e pyeta babanë se sa vjet do të donte të punonte. “Për sa kohë të mundem, sepse nuk e dini se çfarë do të sjellë nesër”, ishte përgjigjja e tij e shkurtër.
Pushimet
Shumë njerëz punojnë shumë që të shkojnë në pushime. Babai im ka një ditë në vit pushim. Ai qëndron në shtëpi më 1 janar. Ai është në punë çdo ditë të tjera të vitit. Ai nuk ka festat të paguara, as muajin e trembëdhjetë, as të drejtat sociale, ku këto gjëra në Belgjikë jepen çdo fundvit. Ai nuk mund të shkojë për të vizituar familjen për disa ditë, sepse klientët e tij duan që ai të jetë i pranishëm sa herë që ata kanë nevojë për të.
Babai im nuk punon që të jetë në gjendje të shkojë në pushime. Ai punon me gjithë forcën që ende ka për t’i ofruar fëmijëve të tij një të ardhme më të mirë. Të na japë mundësitë që ai kurrë nuk i ka marrë. Është një e ardhme që e shqetëson atë.
Unë e kuptoj këtë, në një vend si Shqipëria ku dhjetëra mijëra të rinj largohen nga vendi i tyre, sepse nuk shohin shanset e ardhshme. Ata udhëtojnë në Gjermani, Angli ose Francë. Pas disa muajsh qëndrimi në qendrat e azilit apo në kampet e tendave, shumica e tyre kthehen në Shqipëri.
Nëse jetoni në dëshpërim, mbani në çdo hap shpresën. Shpesh janë familje të reja ose prindër që duan të njëjtën gjë si babai im: një të ardhme më të mirë për fëmijët e tyre.
E ardhmja
I ngul sytë në duart e vajzës sime që sapo ka mbushur shtatë muaj. Ata bëhen më të forta çdo ditë. Ajo dëshiron të rrëmbejë gjithçka në lagjen e saj në duart e saj të vogla.
Kur mendoj për të ardhmen e saj, nganjëherë me ka kapur ankthi. Si punëtor i ri, qëndroj me dy këmbët e mia në realitetin e Brukselit dhe shoh se si mbizotëron varfëria dhe dëshpërimi. Unë e di se në cilat vështirësi jetojnë shumë njerëz sot dhe sa pak perspektiva kanë për të ardhshmen.
Prindërit e mi kanë kaluar një periudhë. Pra e vështirë që nuk mund ta imagjinoj dot. Ata kanë ndjekur tetë vjet arsimim. Të dy kanë sakrifikuar veten për të ardhmen e fëmijëve të tyre. Kam kaluar dhjetë vjet në shkollë dhe sot unë jam një mësues. Një ëndërr që prindërit e mi kurrë nuk do të guxonin të ëndërronin. Ai që unë jam sot është falë prindërve të mi, si dhe ua kam borxh, të cilët në asnjë kohë nuk kanë lejuar që supet e tyre të varen ose të heqin dorë nga shpresa. Shpresa për një të ardhme më të mirë.
Shpresa është motori i jetës. Nuk ka jetë pa shpresë. Është shpresa që na drejton edhe në ditët më të vështira. Shpresa tregon se është e mundur të ndryshojmë veten dhe botën.
Në këto kohëra të frikës, cinizmit dhe krizës, ne kemi nevojë për të ndarë dhe festuar çdo shkëndijë shprese që ekziston. Në të gjitha gjuhët e botës thuhet se shpresa vdes e fundit. Në fakt, kjo është e gabuar, sepse shpresa kurrë nuk vdes. E shoh fuqinë e shpresës në duart e babait tim dhe në dritën e syve të vajzës sime.
* Bleri Lleshi është një filozof politik dhe autor i dashurisë së bestsellerëve në kohë frike. “Letër për fëmijën tim”. Aktualisht po punon për një libër të ri “Fuqia e shpresës” që do të publikohet në prill 2018. TIRANA TODAY
