Nga: Mentor Kikia
Po ju kërkoj një NDJESË të madhe që në fillim për këtë fjalë, por më duhet ta përdor. Nuk ka ngelur njeri, besoj, që frekuenton rrjetet sociale, pa i parë nja dy video, ku tregohen dy gazetare që gjatë punës së tyre, jo live, por në proces regjistrimi, përdorin një fjale banale, mesa duket në kushte nervozizmi.
U bënë virale. U shpërndanë, u panë e u lexuan, u komentuan e stërkomentuan. U bë moral edhe nga më i pamoralshmi, dhe vajzat “banale” u telendisën. Iu morën foton nga faqet e tyre në rrjetet sociale, në plazh, në makinë, në dasma, në lokale…: “Ja kush eshte gazetarja që shau në studio”.
A thua çfarë kishte bërë. Po bashkohen edhe unë me moralistët, që fjalori i tyre ishte i padenjë për vajzat. (Edhe pse nuk e kuptoj se përse ça fjalë mund të pranohen si normale kur i thonë djemtë, e quhet skandaloze kur i thonë vajzat. Ndoshta Parlamenti duhet të ndalet edhe këtu për çështjen e barazisë gjinore). Por e kam tjetër kund hallin.
Çfarë populli jemi që turremi pas një fjale? Si nuk u bëmë kaq shumë të ndjeshëm kur denoncohet një skandal korruptiv? Si nuk u bëmë kaq shumë të ndjeshëm kur publikohet një lajm që na dëmton interesat tona ekonomike e sociale?
Si nuk u mobilizuam për ta bërë kauzë e ta shpërndajmë një lajm të mirë, që mund të na shërbejë si model, ndërsa kaq shumë ankohemi se na mbytën idjotët e injorantët?
Jo! Vrapojmë si të babëzitur pas një q*irjeje, gajasemi, argëtohemi, shajmë, bëjmë moral, mallkojmë… Këto video nuk na dëshmojnë mungesën e edukatës tek dy, dyzet apo dyqind vajza. Por na dëshmojmë se çfarë shoqërie perverse jemi ne.
