Nga Elda Shabani/Ç’po ndodh me Tiranën tonë, me Tiranën time, Tiranën e aq shumë çudirave, që duket se i ka ngatërruar aq zhurmshëm, vendet e shumë gjërave.
Në Tiranë, sikurse në çdo kryeqytet të botës, njerëzit kanë dëshirë dhe të drejtë të jetojnë privilegjet e një kryeqyteti; teatrin, operën, baletin, muzetë, galeritë e arteve, vendet historike, monumentet e kulturës, qendrat kulturore e sportive rinore dhe fëmijësh, shëtitoret fashion, kinematë, parqet apo dyqanet e luleve, piazzat etj.
Shumë është folur e diskutuar në këto 30 vitet e fundit për rregullimin urbanistik të saj, madje deri vonë është premtuar e garantuar se Tiranës do t’i ruhen vlerat trashëgimore të saj dhe ndërkohë Tiranës do t’i shtohet edhe një motër e re dhe moderne, Tirana e re, që do të marrin e japin mes njëra tjetrës përjetë, një dialog intim e të dashur e ndarë mes nesh dhe brezit të ri modern, ashtu siç bëjmë edhe ne, raca njerëzore; ndajmë gëzimet dhe hallet me më të dashurit e zemrës.
Deri këtu jam plotësisht dakord. Këtë mënyrë bashkëjetese kanë gjetur edhe qytetet e mëdha evropiane. E vjetra takohet me të renë dhe jetojnë si dy motra bashkë në harmoni.
Po Ku jemi sot? Ku Janë Kinematë e Kryeqytetit? Për ata që nuk e dinë Tirana deri në vitet ‘90 numëronte 8 kinema.
Pothuajse çdo lagje e madhe e Tiranës kishte një kinema dhe qendër kulturore fëmijësh. P.sh Lapraka e dikurshme ( që sot nuk i ka mbetur asnjë gjurmë te së shkuarës) kishte Kinemanë e saj e që sot ajo i është nënshtruar vorbullës së harresës ose ndoshta është kthyer në Lloto-Bastesh sikurse ndodhi me Kinema Partizani, ose kinema kombinati “Tekstilisti.”
Qendra kulturore e fëmijëve në lagjen ku kam kaluar vitet fëmijërisë dhe që më kanë ushqyer me disiplinën e së bukurës dhe të artit sot është kthyer në banesë private e dikujt të vet shpallur pronar.
Prej vitesh qyteti i pasurive të artit ka mërguar. Tani së fundi pa-qetësisë së qytetit tim i shtohet edhe një tjetër harresë, e qëllimshme?
Pak rëndësi ka për mua kjo. Për mua është Historia. Historia e një qyteti. Histori ku për 30 viteve është kthyer sinonimi i fjalës Harresë, duke prishur çdo gjë që del përpara.
Nuk na ka mbetur asnjë pikë referimi, nuk mund t’i them fëmijës , se ku mbaja radhën për të blerë biletën e para në kinema Republika se bashku me babanë tim të kapur për dore, i cili dhe sëmurë të isha do të më çonte duke më thënë me një buzëqeshje; Elda atje do të shërohesh!
Pothuajse çdo godinë e saj kohe është shembur dhe nuk ka mbetur asgjë. Asgjë ! Atëherë çfarë do t’u themi brezit të ri, i cili në një të ardhme jo shumë të largët do të na keqgjykojë. Vetë historia e Tiranës sonë do të na gjykojë!
TIRANA TODAY
