Republika e Kosovës synon të kthejë FSK-në (Forcën e Sigurisë së Kosovës) në një ushtri të vërtetë. Vendimi është në kundërshtim të zjarrtë me Rezolutën 1244 të OKB-së të vitit 1999. Prishtina e konsideron atë një hap thelbësor për pavarësinë efektive dhe hyrjen e ardhshme në Bashkimin Evropian dhe NATO.
Rezoluta siguroi vetëm transferimin e autonomisë Së rajonit të Kosovës nga Beogradi, por mbeti territori i asaj që në 1999 kur njihej si Federata Jugosllave, tani Serbia. Por më 17 shkurt 2008, Kosova shpalli pavarësinë e saj, duke u njohur sot nga 115 shtete. Misioni i Administratës së Përkohshme të Kombeve të Bashkuara në Kosovë dhe Misioni i Bashkimit Evropian për Sundimin e Ligjit në Kosovë ende veprojnë në territorin e saj, të domosdoshëm për të ndihmuar formimin e institucioneve të nevojshme për shtetin e ri.
Vendimi për themelimin e Ushtrisë u takua me opozitën e NATO-s, sekretari i përgjithshëm i të cilit Stoltenberg ftoi Presidentin kosovar Hashim Thaçi për të marrë një hap prapa për të shmangur mprehjen e tensioneve me Serbinë. Bashkimi Evropian ka kërkuar gjithashtu kujdes. Për këtë arsye, qeveria e kombit të vogël ballkanik është drejtuar drejtpërdrejt në Uashington, duke pretenduar se ndjehet e kërcënuar nga Rusia sesa nga fqinji i saj Serbia, aleati historik i Moskës.
Nuk është sekret që Administrata e Trump ka mbështetur gjithmonë pozicionet e Kosovës; përveç kësaj, një pjesë e Kongresit të udhëhequr nga euro-deputeti Engel i bëri thirrje ekzekutivit për të zbatuar këto vendime në kontrast me procesin e rivendosjes të zbatuar nga Beogradi në kohët e fundit falë ndihmës nga Rusia dhe Bjellorusia.
Ndërsa shumë i ashpër ka qenë qëndrimi i Moskës, e cila ka reaguar duke u shprehur nëpërmjet zëdhënësit të Ministrisë së Jashtme Zacharova, ka bërë të ditur se Prishtina dëshiron të provokojë pushtimin serb të rajonit, përveç faktit se vendimi është në kundërshtim të drejtpërdrejtë me të gjitha traktatet e paqes të nënshkruar në vitin 1999 në vijim e konfliktit ballkanik.
Rajoni i Ballkanit rrezikon të kthehet në një shtëpi të tensioneve brenda Evropës. Shumë vende po ndërmarrin një proces të konsiderueshëm. Beogradi ka marrë disa sisteme raketash anti-ajrore “Buk” dhe Mig 29 avionë luftarakë Fulcrum nga Moska dhe Minsk. Zagrebi nga ana e vet e ka forcuar komponentën e tokës duke blerë automjete të blinduara dhe artileri nga suficiti i ushtrisë gjermane; për më tepër, Kroacia po kërkon një aeroplan të ri për të përmbushur kërkesat e Aleancës Atlantike.
Një element tjetër i rëndësishëm që e mban tensionin të lartë në Rajon – dhe indirekt midis Uashingtonit dhe Moskës – është hyrja e Malit të Zi në NATO. Çështja kishte ndezur një debat të zjarrtë në Senat në mes të atyre që, ashtu si senatori John McCain, ka favorizuar hyrjen e Ukrainës dhe Gjeorgjisë dhe ata që, si senatorët Mike Lee dhe Rand Paul, nuk sheh ndonjë interes në respektimi ky vend, duke e konsideruar sjelljen e tij si të rrezikshme ndaj Moskës.
Sipas fjalëve të Sekretarit të Shtetit Rex Tyllerson, pranimi i Malit të Zi në Paktin e Atlantikut të Veriut mund të bëhet efektiv me takimin e NATO-s në Bruksel, ku Presidenti Trump do të kryesojë, i caktuar për në 25 maj. Kremlini, nëpërmjet ambasadorit të saj në NATO, shprehu zhgënjimin e tij lidhur me politikën e “dyerve të hapura” të ndërmarra nga Aleanca Atlantike.
Historikisht, veçanërisht në shekullin e kaluar, rajoni i Ballkanit gjithmonë është karakterizuar nga tensione midis kombeve të ndryshme. Kjo zonë e bukur ka pësuar dy Luftërat ballkanike të 1912-13, pasuar menjëherë nga Lufta e Parë Botërore i cili u zhvillua, më 28 qershor, 1914. Me vdekjen e Titos në vitin 1980, bilanci u prish dhe dekada 1990 filloi me luftëra të dhunshme dhe të përgjakshme.
Deri më tani pothuajse të gjitha shtetet po bashkohen me Bashkimin Evropian duke shpresuar që të sigurojnë një të ardhme të begatë, si dhe në NATO që të ndihen më të mbrojtur. Por jo të gjithë e kanë ndjekur këtë rrugë. TIRANA TODAY
