Më 2 shtator 1945, presidenti amerikan Herri Truman, shpalli fundin e Lufës së Dytë Botërore. Me dorëzimin e Japonisë, bota mund të merrte frymë e lehtësuar. Por sigurisht,armiqësitë nuk kishin mbaruar ende.
Lindja dhe Perëndimi e vështronin vëngër njëri-tjetrin. Britanikët dhe amerikanët prisnin që sovjetikët të sulmonin, ndërsa këta të fundit prisnin me po aq ankth të njëjtën gjë. Fatmirësisht, askush nuk e tërhoqi këmbëzën. Por kjo nuk do të thotë se askush nuk po mendonte për këtë gjë.
Uinston Çërçill, që nuk dinte asgjë përveç luftës në kohën e tij si kryeministër, urdhëroi hartimin dhe planifikimin e “Operation Unthinkable”(Operacionit të Pamendueshëm), plani sulmues i Mbretërisë së Bashkuar nëse Londra do të vendoste të sulmonte Bashkimin Sovjetik.
Arsyeja pse iu vu ky emër,është se lufta do të ishte aq katastrofike për të dyja palët, sa që askush nuk donte të merrte parasysh pasojat e një konflikti të tillë. Zyrtarisht, operacioni do të zbatohej nëse Bashkimi Sovjetik do të ndërhynte tek planet e aleatëve mbi Poloninë. Dokumenti zyrtar thekson sa vijon:“Objektivi i përgjithshëm ose politik është t`i imponojë Rusisë vullnetin e Shteteve të Bashkuara dhe Perandorisë Britanike”.
Në planifikimin e këtij operacioni u bënë 6 supozime:publiku britanik dhe ai amerikan do të ishte mjaft i motivuar për luftë; trupat polake dhe edhe ato gjermane do t’i mbështesnin plotësisht aleatët; asnjë ndihmë nuk do të sigurohej nga fuqitë e tjera perëndimore; edhe pse bazat në territorin e tyre mund të përdoreshin nëse kjo gjë do të ishte e nevojshme, dhe së fundmi Rusia do të futej në një aleancë me Japoninë.
Operacioni do të fillonte më 1 korrik 1945. Për planifikuesit do të kishte dy rezultate të mundshme nga fillimi i armiqësive me Bashkimin Sovjetik:suksesi i shpejtë ose lufta totale.
I pari do të mbështetej tek trazirat politike dhe morali i ulët i Bashkimit Sovjetik.
Me humbjen e territorit, strategët shpresonin që Rusia ta kishte humbur vullnetin për një tjetër luftë të gjatë, ndaj do t’i bindej diktatit të aleatëve. Plani ishte për një pushtim në stilit “blitzkrieg”që kryen nazistët në Poloni, duke pushtuar sa më shumë territor që të ishte e mundur
Ndërkohë,ata do të përdornin fuqinë e tyre superiore ajrore për të ndërprerë linjat sovjetike të komunikimit sovjetik. Aleatët shpresonin që të shkatërronin moralin e trupave sovjetike. Ky do të ishte rezultati ideal për ta. Por sa i mundur ishte një sukses i tillë i shpejtë?
Jo shumë, dhe vetë planifikuesit e dinin këtë. Lufta totale do të ishte siç mund të dukej në pamje të parë. Në vend se të kapitullonte shumë shpejt, Stalini do t’i urdhëronte trupat e tij që të rezistonin ose të nisnin të tërhiqeshin përmes Polonisë dhe në Rusi, duke përdorur të njëjtën taktikë si në vitin 1942 për të ngadalësuar përparimin e nazistëve.
Ndërkohë, “Operacioni i Pamendueshëm”, mbështetej në ndihmën e plotë të Shteteve të Bashkuara, kur kjo ishte thjesht e parealizueshme. SHBA ishte në atë kohë shumë e angazhuar në luftën kundër Japonisë.
Vetëm rreth një e treta e divizioneve ishin të një standardi të lartë, të tjerët ishin dukshëm inferiorë në krahasim me vizionet aleate. Por ata e kompensonin me burime njerëzore këtë mangësi. Pavarësisht se kishte humbur 25-40 milion njerëz në Luftën e Dytë Botërore, Bashkimi Sovjetik do e tejkalonte sërish numrin trupave aleate në raportin 4 me 1.
Gjithashtu aleatët kishin 2 herë më pak divizione të blinduar. Edhe pse tanket sovjetike ishin jashtëzakonisht jo të besueshme, dhe shpesh braktiseshin në fushën e betejës. Aty ku aleatët shkëlqenin ishte tek burimet materiale.
Midis viteve 1941-1945 Shtetet e Bashkuara i huazuan ushqim, naftë, armë, municione dhe materiale të tjera me vlerë 11.4 miliard dollarë Bashkimit Sovjetik. Aleatët ishin superiorë edhe për sa i përket fuqisë ajrore. Kjo nuk do të thotë se kishin më shumë avionë. Përkundrazi, sovjetikët kishin rreth 2500-3000 avionë luftarakë më shumë (6500 me 9500), bombarduesit e tyre ishin shumë më të lehtë dhe më efektivë.
Por epërsinë e aleateve e siguronte fakti që një Stalini paranojake kishte filluar asgjësimin e drejtuesve të flotës ajrore, duke e lënë atë pa udhëheqje. Ndërkohë, sovjetikët do ta kishin të vështirë të godisnin bombarduesit amerikanë që fluronin në lartësi të mëdha.
Sidomos Boeing B-29 Superfortress, që fluturonte rreth 9700 metra lart. Por as kjo nuk do të mjaftonte. Pasi sovjetikët kishin kaq shumë njerëz që mund të shpërndaheshin në një hapësirë aq shumë të madhe, saqë bombarduesit dhe luftëtarët aleatë mund të vrisnin vetëm një pjesë të tyre.
Burimi i lajmit: https://historyofyesterday.com/operation-unthinkable-14aa134f099b
Përshtatur nga TIRANA TODAY
