Pas fitores së zgjedhjeve të 22 marsit 1992, Partia Demokratike nisi ndarjen e pushtetit. Ish-deputeti demokrat Blerim Çela, kujton se në mbledhjen e Kryesisë së PD më 2 prill, pati debati mbi kompetencat që duhet të kishte presidenti.
Shumica e anëtarëve, propozuan që Berisha të kishte si president kompetenca të zgjeruara, të vazhdonte të drejtonte partinë, dhe të kishte kontroll mbi qeverinë. Por ai vetë kundërshtoi:”S’dua të kthehem në një Enver Hoxhë. Pushteti është i madh, ka prishur burra më të mirë e më të mençëm se unë!”.
Por do të kalonin vetëm pak muaj, dhe Berisha do të niste uzurpimin e të gjitha pushteteve. Në gushtin e atij viti dëboi nga PD rivalët Pashko, Ceka, Imami, Zogaj etj. Ndërsa më 1994-ën, tentoi të miratojë një projektkushtetutë, që forconte më tej pushtetin e tij. Humbja e referendumit popullor, shtoi represionin mbi opozitën dhe mediat kundërshtare.
Vjedhja masive e zgjedhjeve në majin e 1996-ës, dhe falimentimi i firmave piramidale të toleruara nga qeveria demokrate, e zhytën Shqipërinë në kaosin e vitit 1997, pasojat e të cilit ndihen ende sot. Sigurisht, Berisha nuk u bë një Enver Hoxhë i dytë. Por në qeverisjen e tij të parë, nuk pati asgjë të përbashkët me udhëheqësin e një vendi demokratik perëndimor.
