Porosi: “Një nuse duhet të qajë në martesën e saj, sikur të jetë dita e funeralit të saj! Dhe kjo duhej të demonstrohej nga të gjitha!”
Rastësisht pashë këtë foto në web dhe menjëherë mendova se kjo nuk është një foto e thjeshtë, por një foto që përmban në vetvete një ritual, një zakon i shoqërisë shqiptare i periudhës deri në vitet ’90, dhe kam shkruar për një reflektim të vogël rreth saj.
Kur një foto vlen sa 1-mijë fjalë
Në periudhën para viteve nëntëdhjetë, nusja shqiptare, si ajo e qytetit apo edhe ajo e zonave rurale , ditën e dasmës, në momentin e daljes nga shtëpia e prindërve, për të shkuar në shtëpinë e dhëndrit, ajo ofronte je “shfaqje spektakolare duke qarë, të cilën e shoqëronte me britma dhe skena histerike”. Emocioni në mënyrë të pashmangshme ‘godet’ zemrën e çdo gruaje në këto situata, por në Shqipëri situata dilte jashtë kontrollit, madje dhe ekzagjerohej.
Nusja shqiptare
Në këtë mënyrë një zakon i çuditshëm që kurrë nuk e kam kuptuar me sa duket trego respektin për familjen, kjo e fundit rreptësishtë patriarkale.
Nusja shoqërohej nga vëllai deri tek makina ku e priste dhëndri, dhe deri atje ajo do të bënte skena e do të qante me lot.
Një grua shqiptare më tregoi kohët e fundit një histori lidhur me ditën e saj të dasmës, kur për shkak të ironisë dhe në kundërshtim me këtë zakon, ajo nuk po qante, nuk po gjente dhe nuk kishte asnjë mënyrë!
Një dramë!
Dhe pastaj, ata kishin punësuar një grua që qante dhe bërtiste në vend të saj. Dua të them, jini të kujdesshëm! Mysafirët vinin përshëndeteshin me nusen në dhomën e saj dhe pastaj largoheshin duke e lënë në dhomë me njerëzit më të afër.
Ndërsa mysafirët hanin e pinin dhe bënin gosti në familjen e nuses, ajo nga ana tjetër duhej të qante e të ulërinte. Domethënë, ata dehet të ndjenin keqardhje nga të qarat e tepruara të nuses, që po largohej nga shtëpia e prindërve.
“Në vendin tim qau një grua, ndërsa mysafirët hanin e pinin dhe tymosnin duhan. Përveç një emocion natyral personal që ju rrethon në mënyrë spontane në këto situata, për pjesën tjetër, unë nuk kisha ndër mend që të qaja dhe të improvizoja duke qanë në momentin e largimit tim nga shtëpia me fustan të bardhë. Situata ishte e tillë që e gjithë lagjja ishte mbledh për të më përcjellë mua, sepse është zakon që të gjithë dalin jashtë për të më përcjellë dhe sytë i kishin të mbrehtë për të parë qëndrimin e nusen. Megjithatë, nga “britma e mëparshme” në shtëpi, të paktën që kisha shpëtuar … “.
Burimi: albanianews.it
Përshtati: Tirana Today
