Nga Dashamir Biçaku/Shumë prej nesh gëzojnë më pak të drejta se ç’do të gëzonte çdo punëmarrës më i rëndomtë në një vend në rajon, apo në çdo vend tjetër të botës. Ne jemi ata që s’kemi të drejta. Ne reporterët dhe gazetarët, nuk mund të bëjmë më tepër se dy javë pushime në vit. Mendo një çmenduri kjo.
Ne jemi ata që të gjitha ditët e festave zyrtare s’kemi të drejtë të bëjmë më shume se një ditë pushimi në javë. S’kemi të drejtë të sëmuremi, s’kemi të drejtë të flemë, sepse në orën 01:00 pas mesnate shefi mund të të telefonojë dhe të të kërkojë llogari për një lajm që sapo ka ndodhur, edhe pse ti mbase je duke fjetur, ke fëmijët në gjumë, apo tek e fundit të ka mbaruar orari i punës.
Ne reporterët shqiptarë jemi ata që duhet të punojmë 16-20 orë në ditë, ndonëse paguhemi vetëm për 8 orë punë në ditë. Ne punojmë 6 ditë në javë, ndonëse paguhemi për 5.
Ne jemi ata, kontrata e punës të të cilëve është një letër higjienike që e përdor botuesi apo pronari, nëse atij i është mbaruar ajo në tualet.
Ne jemi ata që duhet të përballojmë stresin e shefit, se atij i ka ngecur sharra në gozhdë diku. Ne jemi ata që punojmë që të pasurohen shefat tanë, nëse ata nuk duan ta publikojnë një lajm, apo një kontratë koncesionari makinash p.sh, duhet të marrim përsipër të justifikojmë faktin pse na duhej ajo kontratë e policisë p.sh me X koncesionar.
Dhe në fund, kur të të kenë shfrytëzuar mirë, do të të tregojnë derën se me demek nuk i ke përmbushur kushtet e tyre të punës, ndërkohë që ty si gazetar nuk të ka përmbushur askush asnjë kusht….Kjo është gazetaria në Shqipëri.
