Nga Christopher Ruddy*
Le të jetë ajo që thua e thjeshtëzuar në “Po” ose “Jo”; çdo gjë më shumë se kaq buron nga ligësia” (Mateu 5:37). Këto fjalë më erdhën në mendje kur lexova letrën e shkruar së fundmi me dorë të Papa Françeskut drejtuar At. James Martin-it dhe shkaku për letrën ishte “Përparimi 2021: Webinar Ministria Katolike LGBTQ” (ministria në katolicizëm quhet një aktivitet i një grupi besimtarësh me bazë Biblën), një konferencë virtuale e sponsorizuar nga Universiteti Fordham. Papa vlerësoi “zellin predikues” të vëllait jezuit dhe “stilin” e tij të “afërsisë, dhembshurisë dhe butësisë”. Dhe ai u lut që “Tufa” e At. Martinit, me sa duket brenda komunitetit LGBTQ, të mund të “rritet në dashurinë e Zotit tonë Jezu Krisht”.
Letra në vetvete është e përsosur në disa mënyra. Mund të lexohet si një pastor që inkurajon një tjetër në një shërbesë të kërkuar dhe shumë të nevojshme. Papa shpesh u ka folur për këto çështje të gjitha llojeve të audiencës; për shembull, adresimi i tij më 14 shkurt “Angelus” mbarti të njëjtën këshillë “afërsi, dhembshuri, butësi”.
Problemi, megjithatë, nuk është më tepër tek ajo që Papa tha sesa tek ajo që ai nuk tha. Thelbi i letrës së tij ishte një konferencë ministrore LGBTQ, disa prej folësve të së cilës nuk ishin dakord publikisht me mësimet e Kishës. Një nga folësit ishte Motra Jeannine Gramick. Në vitin 1999, Kongregacioni për Doktrinën e Besimit e ndaloi atë të merrej me punë predikuese tek homoseksualët për shkak të refuzimit të saj ndaj aspekteve kryesore të mësimdhënies katolike mbi seksin. Vetë letra e papës është e kujdesshme për të theksuar “predikuese”, dhe nuk prek doktrinën, por heshtja doktrinore është problemi, si me letrën ashtu edhe me Ministrinë e At. Martinit.
Dikush mund të thotë se as papa dhe as At. Martini nuk kanë mohuar asnjë mësim të Kishës. Katolikët Progresivë, në fakt, kritikojnë rregullisht Papën për ato që ata i konsiderojnë komentet e tij të prapambetura mbi plotësueshmërinë gjinore dhe denoncimet e tij për “ideologjinë gjinore”. Sidoqoftë, megjithëse shkrimet dhe fjalimet e At. Martinit theksojnë vazhdimisht dhe me të drejtë mësimin e Katekizmit që “ata me tërheqje tek i njëjtit seks duhet të pranohen me respekt, dhembshuri dhe ndjeshmëri” (Nr. 2358), rrallë, (nëse ka ndodhur ndonjëherë) përmend mësimet e tij mbi imoralitetin e homoseksualit (Nr. 2357) ose mbi ministritë që ndihmojnë besimtarët LGBT të jetojnë të dëlirë sipas mësimeve të Kishës (Nr. 2359). Kisha e tij përcjell shpjegimin e nënkuptuar por të pagabuar se pranimi i personave LGBT nënkupton pranimin e aktivitetit dhe marrëdhënieve të tyre seksuale.
Që Papa të flasë ekskluzivisht për hapjen dhe dhembshurinë në kontekste të tilla, do të perceptohet pothuajse në mënyrë të pashmangshme, me të drejtë ose pa të drejtë, si një aprovim i heshtur i atyre që kërkojnë të ndryshojnë doktrinën e Kishës. Dhe, e kombinuar me audiencën private të shtatorit 2019 që ai pati me At. Martinin, një aprovim i tillë mund të duket më se i heshtur. Ky është një problem, thënë me të butë.
Cila është “puna” e papës, si të thuash? ‘Vatikani II’, duke ndjekur ‘Vatikanin I’, na mëson se ai është “burimi dhe themeli i përhershëm dhe i dukshëm i unitetit të besimit dhe bashkësisë” (Lumen gentium, n. 18). Është mbajtja e premtimit të Pjetrit të Jezusit si “Krishti, bir i Zotit të gjallë” që e shtyu Zotin ta bëjë atë shkëmbin e Kishës. Papa ka për detyrë mbi të gjitha të mbajë Kishën të bashkuar në besim.
Për më tepër, ministria papnore është fjalë për fjalë konservatore. ‘Vatikani I’, shpesh i konsideruar ultramontanist nga shumë përkrahës dhe mospërfillës të tij, përshkruan me kujdes autoritetin e magjisteriut papnor: ” Fryma e Shenjtë iu premtua pasardhësve të Pjetrit jo sepse ata mundën, përmes zbulesës së tij, të bënin të njohur ndonjë doktrinë të re, por në mënyrë që, me ndihmën e tij, ata të mund të ruanin dhe shpjegonin me besnikëri zbulimin ose depozitimin e besimit të transmetuar nga apostujt “. Papa, pra, nuk është një monark absolut që mund të bëjë si të dojë ose një president Mormon që mund të marrë një zbulesë të re që mund të ndryshojë gjithashtu mësimin e mëparshëm; ai është i lidhur ngushtë me bindjen që duhet të ketë ndaj besimit apostolik që ka marrë.
Papa Gjoni XXIII kishte të drejtë kur thoshte se Kisha “u përgjigjet nevojave të sotme duke shpjeguar më plotësisht vlefshmërinë e doktrinës së saj më shumë sesa duke dënuar”. Më i diskutueshëm është pretendimi i tij se “gabimet e foshnjave shpesh zhduken aq shpejt sa një mjegull e shpërndarë nga dielli … Jo se nuk ka doktrina, mendime ose rreziqe të rreme për t’u shmangur dhe shpërndarë; por të gjitha këto gjëra bien aq hapur në konflikt me normat e duhura të ndershmërisë dhe kanë dhënë fryte aq vdekjeprurëse saqë sot vetë njerëzit duket se fillojnë t’i dënojnë ato ”.
Historia e shekujve të fundit tregon, megjithatë, se gabimet shpesh nuk “zhduken” thjesht. Ata mund të jenë këmbëngulës dhe shkatërrues. Ndonjëherë duhet të zhvlerësohen, prishen dhe shkatërrohen. Lëvizja LGBT triumfon midis elitave kulturore, ekonomike, arsimore, mediatike dhe politike perëndimore. Ne po humbasim sensin tonë për atë që do të thotë të jesh njeri, të krijohesh si mashkull dhe femër.
Mençuria është e nevojshme për të ditur se kur duhet thënë “jo”, duhet të thuhet në një moment. Ndoshta Papa po përpiqet të hapë gjilpërën e ortodoksisë doktrinare me ndjeshmëri prej bariu. Ai duket se synon të “bëjë një rrëmujë” ndërkohë (shih komentet e tij në Ditën Botërore të Rinisë 2013), i sigurt për rezultatin. Historia e fundit e Kungimit Anglikan dhe organeve të tjera kryesore Protestante tregon të kundërtën. Nuk ka asnjë rrugë të mesme midis atyre që argumentojnë se aktiviteti seksual i të njëjtit seks mund të jetë sakramental dhe atyre që e konsiderojnë atë mëkat.
Ka më shumë të ngjarë që heshtja dhe paqartësia e Papës – këtu si kudo tjetër – të përkeqësojë të njëjtat tensione brenda katolicizmit, të krijojë pritje të rreme për ndryshim dhe të kontribuojë në një erozion të kungimit kishtar.
Ndoshta është domethënëse që kjo polemikë e fundit ndodh kaq afër festave të Shën Ireneut dhe Shenjtorëve Pjetër dhe Pal. Në Liturgjinë e Palit VI, “Lutja mbi ofrimet” për kujtimin e Ireneus thotë: ” rrënjos tek ne dashurinë për të vërtetën, në mënyrë që të mbajmë të fortë besimin e Kishës dhe unitetin e saj”. E vërteta është themeli i unitetit.
Besimi duhet të vazhdojë të jetë “i ruajtur dhe i ekspozuar me besnikëri”, nëse “tufa” duhet, siç shkruan papa për At. Martinin, “të rritet nën dashurinë e Zotit tonë Jezu Krisht“. Përndryshe për çfarë shërben Papati?
*Christopher Ruddy është profesor i teologjisë sistematike në Universitetin Katolik të Amerikës në Uashington, D.C.
Përshtati Totila Kotorri/ TIRANA TODAY
burimi: https://www.firstthings.com/web-exclusives/2021/07/pope-francis-needs-to-say-no
