Nga George Weigel
Tendenca e Papa Françeskut për të përdorur shprehje ‘me ngjyra’ dhe mbiemra abrazivë në komentimin e ideve, zakoneve dhe praktikave që ai nuk i miraton, i ka çuditur katolikët për më shumë se tetë vjet. Kështu flet një Papë? Nga studimi im i historisë papale, mund të besoj lehtësisht se Papa Piu XI pati disa fjalë (madje deri dhe brutale) që i përsëriti disa herë. Por goditjet e tij verbale u dhanë gjithmonë pas dyerve të mbyllura, ndërsa shumë prej vendimeve më të paharrueshme të Papa Françeskut lidhur me mosmiratimin kanë qenë mëse publike.
Ka një gjë për të thënë për këtë zakon aktual papal, megjithëse, veçanërisht në dritën e përpjekjeve të pafundme të medias për ta kthyer Papën në ‘të butë’ mbi çështjet e jetës, së fundmi në dritën e përpjekjeve të peshkopëve amerikanë për të adresuar mospërputhjen me katolicizmin. të përpiluar që të hedhë poshtë një të vërtetë themelore të besimit katolik, për të amnistuar vrasjen e të palindurve të pafajshëm. Prandaj ia vlen të kujtojmë termat mjaft të fuqishëm me të cilët Papa Françesku dënoi abortin, në mënyrë më të paharrueshme në një konferencë të Vatikanit në 2019-ën. Atje, Ati i Shenjtë pyeti: «A është e ligjshme të sakrifikosh një jetë njerëzore për të zgjidhur një problem? A është e ligjshme të punësosh një vrasës për të zgjidhur një problem? “Të ashtuquajturat aborte “terapeutike”që shkatërrojnë vullnetarisht fëmijët e palindur që vuajnë nga ndonjë sëmundje ose deformim ishin, sipas Papës, një çështje e “eugjenikës çnjerëzore”. Ai shtoi se “Jeta e njeriut është e shenjtë dhe e paprekshme dhe përdorimi i diagnozës para lindjes për qëllime selektive [dmth abortive] duhet të dekurajohet fuqimisht.”
E gjitha kjo u duk paksa e çuditshme për reporterin e ‘New York Times’ i cili ndoqi konferencën, pasi, siç shkroi ai, Papa kishte minimizuar më parë çështje të tilla si aborti “për të çuar më tej imazhin e tij prej gjithëpërfshirësi të Kishës”. Presupozimi këtu, natyrisht, është se qartësia doktrinore dhe morale, nga njëra anë, dhe ndjeshmëria dhe përfshirja ‘baritore’, nga ana tjetër, përjashtojnë njëra-tjetrën. Kjo ka qenë e pakuptimtë që nga takimi i Jezusit me gruan e kapur në tradhti bashkëshortore, tek Gjoni 8: 1–11; që mbetet një gënjeshtër dhe sot; dhe predikimi i saj kërkon punën gjithëpërfshirëse dhe të ndjeshme të bërë nga mijëra qendra të krizave të shtatzënisë të frymëzuara nga feja në të gjithë vendin, duke u ofruar grave diçka më të mirë se një “procedurë” vdekjeprurëse që shpesh shkakton dëme emocionale afatgjata.
Imazhet mediatike, për fat të keq, janë si bambuja; pasi të mbillet, është praktikisht e pamundur ta zhdukësh. Kështu, në fillim të Papnatit të tij, komenti i Papa Françeskut “Kush jam unë për të gjykuar?”, drejtuar rastit të veçantë të një prifti të penduar që u përpoq të jetonte një jetë të drejtë, është hequr nga të gjitha kontekstet dhe është shndërruar në bambu mediatike, pohimi i përsëritur pafund është se ky Papë nuk është një moralist i pakompromis (nënteksti: ndryshe nga paraardhësit e tij).
Unë argumentoj, megjithatë, se kushdo që krahason një profesionist që rezlizon abortin tek një nënë me një vrasës mafioz, dhe që në janar 2014 shprehu keqardhje për një “kulturë hedhjeje” në të cilën foshnjat e abortuara “hidhen si të panevojshme”, duke deklaruar “e tmerrshme të mendosh madje se ka fëmijë, viktima aborti, që nuk do ta shohin kurrë dritën e diellit “, nuk është një moralist i relativizuar. Në përgjithësi, megjithatë, reporteri i BBC-së që mbuloi atë fjalim papnor e gjeti këtë ankesë në kundërshtim me “pozicionin e Papës që favorizon mëshirën ndaj dënimit.” (Memo për BBC: Ishte Gjon Pali II, autori i enciklikës me entuziazëm pro-vita Evangelium Vitae (Ungjilli i Jetës), i cili përhapi përkushtimin ndaj Mëshirës Hyjnore në të gjithë Kishën botërore, i cili shkroi një enciklik për Perëndinë Atë me titull ‘Dives in Misericordia’ ( I pasur me mëshirë), dhe që e bëri Oktavën e Pashkëve “të Dielën e Mëshirës Hyjnore”.)
Shtrembërimet e medias nuk janë vetëm të bezdisshme; ato mund të kenë efekte serioze publike. Pak përpara se peshkopët të votonin me shumicë dërrmuese për të adresuar çështjen e integritetit Eukaristik të Kishës (shndërruar menjëherë nga shumica e raporteve në një sulm të thjeshtë ndaj Presidentit Biden dhe zyrtarëve të tjerë publikë pro abortit), Gjykata e Lartë argumentoi unanimisht të drejtën për lirinë fetare të Shërbimet Sociale të Katolikëve (CSS) të Filadelfias që refuzuan t’u besojnë fëmijë çifteve homoseksuale. Në shtojcën e tij të gjatë në opinionin e Gjykatës, gjykatësi Samuel Alito vuri në dukje se një zyrtar publik i Filadelfias kishte tallur “pozicionin e kryepeshkopatës si në mospërputhje me mësimet e Papa Françeskut dhe pikëpamjet morale të shekullit 21-të”, duke sugjeruar se “do të ishte mirë” nëse Shërbimet Sociale të Katolikëve “do të ndiqnin … Papa Françeskun”.
Unë dyshoj seriozisht se komisioneri i Departamentit të Shërbimeve Njerëzore në Filadelfia, i cili e keqkuptoi në mënyrë spekulative Papa Françeskun, është një lexues i rregullt i gazetës së Vatikanit, ‘L’Osservatore Romano’. Ai e mori ‘absurdin’ me të cilin thumboi ‘Shërbimet Sociale të Katolikëve’ nga burimet e medias amerikane. Shpresoj që ‘pasuria e katërt’ ta mbledhë veten ndërsa peshkopët të zhvillojnë deklaratën e tyre për kuptimin e Eukaristisë. Por nuk jam optimist për këtë. Bambuja mbetet bambu.
*George Weigel është Shkencëtar i Lartë i Qendrës së Etikës dhe Politikës Publike në Uashington,DC, ku mban Katedrën William E. Simon në Studimet Katolike.
Burimi: First Things/ Përshtati Totila Kotorri-TIRANA TODAY
