Ai quhet mbreti Leopold i II-të i Belgjikës, mishërimi i gjallë i së keqes që vrau mbi 10 milionë njerëz të pafajshëm, në atë që tani quhet Republika Demokratike e Kongos.
Për të përmbushur ëndrrën e tij që ta përforconte Belgjikën si një fuqi perandorake, më 1885 Leopoldi udhëhoqi përpjekjet e para evropiane për të zhvilluar pellgun e lumit Kongo, themeloi koloninë e tij private-shtetin e lirë Kongo-me pretekstin për të përmirësuar jetën e banorëve vendas, vetëm e vetëm për ta aneksuar atë si Kongoja belge më 1908.
Nën sundimin e terrorit të krijuar nga Leopoldi, rreth 10 milionë afrikanë humbën jetën e tyre si rrjedhojë e babëzisë, shfrytëzimit dhe brutalitetit të një njeriu që Afrika ashtu edhe bota nuk duhet ta harrojnë.
Leopoldi filloi një përpjekje përfundimtare të suksesshme për të bërë një pasuri të madhe duke ushtruar mizori të pafundme ndaj subjekteve të tij koloniale, ndërkohë që e paraqiste veten si një filantrop që kërkonte të hapte zemrën e Afrikës, për misionarët e krishterë, kapitalistët dhe qytetërimin perëndimor.
Leopoldi kurrë nuk u vendos në Kongon “e tij”, – në të gjithë 23 vitet – por terrori dhe barbarizmi i tij nuk njihnin kufij. Duke qenë se ekonomia e Kongos funksiononte kryesisht nga puna e detyruar, efektet ishin shkatërruese. 10 milionë kongolezë u vranë ose punuan derisa vdiqën nga ushtria private e Leopoldit. Gratë ishin të uritura dhe sistematikisht të përdhunuara, duart e punonjësve priteshin dhe qindra mijëra indigjenë përjetuan rrëmbime, plaçkitje dhe djegie në fshatra.
Adam Hochschild, autori i “Fantazma e Mbretit Leopold”, shkruan: “Disa u rrahën ose u fshikulluan për vdekje, për mos përmbushjen e kuotave të prodhimit të ngurtë për korrjen e fildishit dhe gomës, të ngarkuar nga agjentët e Leopoldit. Disa punuan aq shumë sa vdiqën, duke u detyruar të ishin skllevër në punë të tilla si hamallë, grumbullues gomash, minatorë për shumë pak ose aspak pagesë.
Disa vdiqën nga sëmundjet e shfaqura, dhe të përhapura në Kongo nga evropianët. Dhe madje shumë të tjerë vdiqën nga uria e bukës, që u shtuan gjithnjë e më shumë, duke përfshirë pellgun e Kongos ndërsa ushtria e Leopoldos, shkatërroi fshatrat duke i marrë prodhimet dhe ushqimet për përdorimin e tyre.
“Marrja e pengjeve dhe copëtimi i frikshëm i tyre ishin pjesë e politikës së qeverisë- një mjet për të terrorizuar dhe të tjerët që ishin nënshtruar. Ndërsa “terrori i gomës” përhapej mes pyjeve të shiut kongolez, fshatra të tërë u shfarosën: qindra trupa të vdekur u hodhën në lumenj dhe liqene, teksa shporta me duar të prera u tregoheshin sistematikisht oficerëve për të dëshmuar se sa njerëz ishin vrarë.”
Rasti i rrallë i injorancës botërore
E pyesni ndonjëherë veten pse bota dhe media nuk e përmendin Leopoldin, dhe pse emri i tij nuk prodhon frikë, urrejtje dhe pikëllim?
Leopoldi u sigurua që krimet e tij nuk do të shkruheshin kurrë në librat e historisë. Menjëherë pas qarkullimit të historisë, shkruan Hochschild, kaldajat pranë pallatit të Leopoldit u dogjën për tetë ditë, duke bërë që shumica e arkivave të Kongos të ktheheshin në shkrumb e hi.
A ka ndonjë agjendë të fshehtë për të mos folur rreth gjenocideve në Afrikë të kryera nga monarkët kapitalistë evropianë? Ka një në Wikipedia, e quajtur “Gjenocidet në histori”, por gjenocidi kongolez nuk është përfshirë në listë pavarësisht faktit se kur eliminohet një pjesë e popullsisë është mjaftueshëm për t’u kualifikuar si gjenocid nga konventa e OKB-së. Pyesni veten pse?
Kjo është pjesë e një historie të gjatë të kolonializmit, imperializmit, skllavërisë dhe gjenocidit në Afrikë që do të binte ndesh me ndërtimin social të narratives së bardhë supremaciste në shkollat tona. Ajo nuk përshtatet me kurrikulën kapitaliste. Rrëfimet që mbështesin narrativën e bardhë supremaciste për nën-njerëzinë e njerëzve në Afrikë lejohen të futen në kanalet e historisë. Djali i bardhë, i cili e ktheu Kongon në plantacionin e vet personal, kampin e përqendrimit, shërbimin pjesërisht të krishterë dhe vrau 10 deri në 15 milionë njerëz kongolezë.
Liam O’Ceallaigh
Përshtati Tirana Today
