Kadri Roshi nuk u thye asnjëherë nga të papriturat e hidhura, me të cilat e përballi shumë shpejt jeta. I mbetur jetim nga nëna që në moshën 2-vjeçare dhe nga babai kur ishte vetëm 12-vjeç, detyrohet të punojë në punë të ndryshme të rënda, nga ndërtimi në ngarkim-shkarkim, pastrues, biletashitës, përpara se për të, të hapej me shumë vështirësi porta e teatrit.
Familja e tij e zhvendosur në Mallakastër, por me origjinë nga Libohova, ishte e mirëarsimuar, vetë babi i tij ishte me profesion avokat. Por vetë Kadriu do të kryente vetëm 4 vitet e para të shkollës. Që në moshë fare të vogël, do të tërhiqte vëmendjen e mësuesit të tij të fillores, duke e mahnitur, teksa recitonte poezi të ndryshme të Naimit dhe Migjenit.
Në vitin 1945, Roshi, dëgjoi rastësisht një ditë për një grup teatral të sapokrijuar, dhe vendosi t’i nënshtrohej konkursit të tij të parë, nga i cili do të dilte humbës. Ironikisht u cilësua i patalentuar, dhe me probleme në të folur. Por artisti nuk u dorëzua. Konkurron sërish, dhe prapë refuzohet.
Një ditë takon rrugës mësuesin e tij të fillores, që do të ndërhyjë tek drejtuesit e teatrit, për t’i dhënë mundësinë të punonte si sufler.
Nuk do të kalonte shumë kohë, kur një grup i vogël personash joprofesionistë, në të cilin bënte pjesë edhe Kadri Roshi, të konsideruar më parë si të patalentuar, do të bëheshin bashkë, do të përkthenin nga frëngjishtja, e më pas do të vinin në skenë pjesën “Martesa e Gogolit”, ku Kadri Roshi interpretonte rolin e Podgolisenit.
Suksesi ishte aq i madh, saqë ky grup amatorësh u bë menjëherë pjesë e Teatrit Popullor. Në vitin 1947, Roshit i jepet e drejta e studimit për aktrim në Zagreb të Kroacisë.
Me prishjen e marrëdhënieve me ish-Jugosllavinë transferohet në Pragë të Çekisë, ku dhe përfundon në vitin 1950 studimet e tij me rezultate të shkëlqyera.
Do të interpretonte gjatë jetës së tij, duke lënë gjurmë e mbresa të pashlyeshme për çdo shqiptar në rreth 215 role si në teatër dhe në kinematografi, pa përmendur këtu veprimtarinë e tij si regjisor dhe pjesëmarrës në koncerte brenda dhe jashtë vendit si recitues.
Në vitin 1974, largohet për disa muaj nga teatri, me akuzën e ngacmimit seksual të një infermiereje në spital, të cilën vetë aktori por edhe kolegët e tij e cilësuan si një shpifje të ulët.
Partia e dërgoi për riedukim për të punuar në një gurore prapa Malit të Dajtit. Pavarësisht tronditjes së fortë shpirtërore në atë periudhë, sërish Kadriu nuk e lëshoi veten. Edhe në atë mjedis punëtorësh të thjeshtë, nuk rreshti së menduari për artin.
Ngriti shpejt grup teatral të përbërë nga amatorë. U angazhua si regjisor dhe vuri në skenë po atë vit pjesën “Koha e Komisarëve”, ku vetë interpretonte rolin e komandantit Rapo.
Kadri Roshi, karakterizohej nga një sens humori i mprehtë. Të gjithë ata që e njihnin mahniteshin nga bota e humorit te tij, humori që shembte çdo hidhërim të momentit. Por, nga se trembej Kadri Roshi? Si shumë vdekatarë të tjerë ai trembej vetëm nga pleqëria.
“Ajo që më shkatërron mua është pleqëria. Më ruajt qielli prej saj…Çfarë nuk bëj, që bota të mos e vërë re që unë jam plakur, sepse më vjen turp!”- rrëfente mjeshtri i skenës për vetveten sa ishte gjallë.
Ai ishte gjithashtu një njohës i shkëlqyer i historisë, politikës, gjeografisë dhe ekonomisë botërore.
Thoshte shpesh që këto njohuri, ishin të domosdoshme në interpretimin e roleve të tij. Kadriu ishte modest në jetën e përditshme, ndërsa i mësoi brezave më të rinj të artistëve, se për të qenë i suksesshëm duhej shumë punë. Për këtë arsye, ai do t’ia kushtonte punës pjesën më të madhe të jetës së tij.
ALKET GOCE, TIRANA TODAY
