Pitagora, autori i teoremës së famshme që mban të njëjtin emër, ishte më shumë se sa thjesht një matematikan. Ai qe një udhëheqës shpirtëror, me ndjekësit e tij që besonin se ishte dërguar në tokë nga Qielli. Matematikani i shquar grek, themeloi një kult që adhuronte numra të caktuar.
Një grup i tërë matematikanësh, u regjistruan si nxënës të tij, për të mësuar gjithçka që ai dinte, dhe për ta ndihmuar në zgjidhjen e enigmave të mëdha të universit. Numrat, besonte Pitagora, ishin elementët që qëndronin pas gjithë universit. Ai u mësonte ithtarëve të tij, se bota ishte e kontrolluar nga harmonitë matematikore, të cilat përbënin çdo pjesë të realitetit.
Më shumë se kaq, këto shifra qenë të shenjta – pothuajse si një Perëndi. Pitagoreanët kishin disa numra të shenjtë. Shtata ishte numri i diturisë, 8 i drejtësisë, dhe 10 ishte numri më i shenjti nga të gjithë.
Ndëkohë, grekët e tjerë mendonin se ai Pitagora paksa i krisur, ndaj dhe filluan ta kishin frikë. Ata madje i dogjën shtëpinë, dhe e dëbuan nga qyteti, nga frika e urdhrit të tij mistik mbi shenjtërinë e numrave.
Ithtarët e Pitagorës, besonin realisht se ai ishte një gjysmë shenjtori. Ata e quajtën “Pitagora hyjni”, dhe u thoshin njerëzve se ishte biri i një Zoti – zakonisht Hermesit ose Apollonit. Vetë Pitagora u thoshte njerëzve se ishte djali i një Zoti. Ai pretendonte se djali i Hermesit, i kishte ofruar përveç pavdekësisë edhe një kujtesë të hekurt.
Pitagora mburrej se kishte luftuar me Akilin në Luftën e Trojës. Se kishte punuar si një peshkatar i përulur. Madje edhe se kishte qenë një kurtizane e bukur, që kishte fjetur me burra të fuqishëm. Për me tepër, Pitagora pretendonte se mund të ndjente praninë e shpirtrave të vjetër tek trupat e rinj, ndërsa përsëriste shpesh se do të rilindte sërish pas vdekjes.
Matematikani ishte gjithashtu një nga njerëzit e parë në historinë perëndimore që ndaloi konsumin e mishit për arsye morale. Ngrënia e të vdekurve, u thoshte ithtarëve të tij, e ndot trupin – dhe kësisoj ata s’duhej të vrisnin asnjëherë ndonjë qënie të gjallë për ta konsumuar.
Pitagora kishte ndërkohë disa rregulla tepër të rrepta dhe specifike për gjithçka – duke përfshirë dhe atë se cila këpucë duhej veshur e para. ”Duhet të vishni në fillim këpucën e djathtë”- i këshillonte nxënësit e tij. Dhe sapo t’i keni veshur këpucët “nuk duhet të udhëtoni me to nëpër rrugët publike”.
Megjithatë, nuk ndaloi vetëm tek këpucët. Vuri në zbatim edhe rregullin e 5 sekondave për ushqimet që binin përtokë, duke iu thënë ithtarëve të tij të mos provonin kurrë diçka “që binte poshtë tryezës”. Ai ishte jashtëzakonisht i rreptë edhe mbi seksin.
Pitagora duket se besonte se lëngjet trupore, qenë pjesë e shpirtit të njeriut. Kur një njeri i nxirrte ato jashtë trupit, hiqte dorë nga forca e vet. Dishepujt e Pitagorës, u mësuan të shmangnin marrëdhëniet seksuale sa herë që ishte e mundur. Por nëse e kishin të vështirë, matematikani u thoshte:”Ruajeni dimrin për kënaqësinë seksuale, në verë, hiqni dorë prej saj!”.
Heshtja, besonte Pitagora, ishte diçka shumë e rëndësishme. Qëndrimi i qetë, qe një mënyrë për të mësuar vetëkontrollin, dhe ai siguroi që cilido që dëshironte t’i bashkohej kultit të tij, të mund ta bënte atë. Çdokush që u regjistrua në urdhrin e tij, duhej ta mbyllte gojën dhe të mos fliste për 5 vjet rresht. Pjesërisht, kjo përdorej për t’i ndihmuar njerëzit të qëndronin të pastër. Por ka shumë arsye të besohet, se ky rregull kishte të bënte më tepër me sigurinë e ruajtjes së sekreteve.
Pitagora ishte kaq shumë i fiksuar me bindjen e verbër të ithtarëve të tij, sa që dyshohet se ka mbytur me duart e veta në një nga nxënësit e tij më të famshëm, Hipasusin. Legjenda thotë se ky i fundit ishte personi i parë që provoi ekzistencën e një numri të paarsyeshëm – dhe se ky mund të ketë qenë shkaku i vrasjes.
Hipasusi vërtetoi se rrënja katrore e numrit 2, është një numër i paarsyeshëm dhe i pafundëm. Ky qe më shumë se sa thjesht një zbulim i madh – përfaqësonte një rebelim të hapur. Pitagora u kishte mësuar ndjekësve se të gjithë numrat, mund të shprehen si raporte të numrave të plotë, dhe Hipasusi kishte guxuar të provonte se mësuesi i tij hyjnor e kishte gabim.
Sipas legjendës, sapo Hipasusi ia tregoi zbulimin e tij Pitagorës, ndërsa të dy gjendeshin në një anije, ky i fundit e çoi me forcë në njërën anë të anijes dhe ia zhyti kokën në ujë derisa e mbyti. Pastaj e hodhi trupin e pajetë në det, u kthye nga të tjerët duke i paralajmëruar të mos i tregonin askujt se çfarë kishte ngjarë.
Por kjo histori ndoshta nuk është e vërtetë. Ngjan me tepër si një version i stërholluar i një legjendë pitagoreane, që thoshte se Hipasusi u mbyt nga perënditë, si ndëshkim për zbulimin e sekretit të numrave të paarsyeshëm.
Por sërish kjo histori zbulon diçka të tmerrshme për kultin Pitagorean. Besohet se ata që e përhapën këtë histori, synonin të paralajmëronin ithtarët, se nëse i ndanin sekretet e kultit me botën, i priste një fund tragjik.
