Nga Nash Riggins “The Indipendent’/ Shumica e vendeve, kanë një ndjenjë mjaft të mirë të identitetit kombëtar. Sigurisht, kemi ankesa të vazhdueshme nga pensionistët për ndikimet e pashmangshme të globalizimit. Megjithatë në përgjithësi, përpiqemi të harrojmë dallimet tona, të bëhemi bashkë, dhe të jemi krenarë për bashkësitë tona ndër-kulturore.
Por në Amerikë, identiteti funksionon pak më ndryshe. Po, ne të gjithë ushqemi nga mosha 2-vjeçare me parimin e diversitetit. Por përveç kësaj, shumë prej nesh përpiqen të krijojmë identitetet tona kulturore unike, duke iu vërsulur traditave dhe stereotipave të kombësive të tjera.
Përkthimi:pyesni ndonjë amerikan se nga vjen, dhe ata nuk do t’ju thonë një shtet apo një qytet. Ata do t’ju tregojnë se nga cili fis skocez ishte stërgjyrshi i tyre, apo nga cili fshat i Siçilisë erdhir halla e tyre e madhe Maria, gjatë viteve të zhurshme 1920 – dhe ndonëse kjo tingëllon paksa idiote për shumë njerëz, në Amerikë ka një kuptim të përsosur.
Dhe kjo sepse ne jemi një komb emigrantësh. I yni ishte një vend i ndërtuar me kujdes nga gjaku, djersa dhe lotët e çdo kombi tjetër në tokë. Shumica e amerikanëve sot, janë rezultat i drejtpërdrejtë i qasjes së krahëve të hapura të vendit tonë ndaj emigracionit (natyrisht duke shpërfillur amerikanët vendas). Dreqi e mori, madje edhe nëna dhe bashkëshortja e Donald Trampit erdhën dikur këtu si të huaja që kishin një ëndërr.
Pra, duke pasur parasysh ndikimin pozitiv, që emigracioni ka pasur mbi Amerikën – për të mos përmendur faktin se sa presidenti ynë ka fituar personalisht nga sistemi ynë i vizave – do të mendonit se administrata aktuale dhe mbështetësit e saj, mund të sillen në mënyrë civile me njerëzit e shtypur dhe punëtorë, të cilët që mbajnë rradhë në kufi për të provuar ëndrrën proverbiale amerikane. Por e Zot, sa gabim do ta kishit!
Qasja shkon përtej retorikës së ashpër, dhe premtimit bosh për të ndërtuar një mur të madh përgjatë kufirit jugor të Amerikës. Ajo shkon përtej foshnjave të rrëmbyera nga nënat e tyre, dhe mbylljen e fëmijëve më ngjyrë kafe nëpër kafaze. Këtë javë, ne hodhëm gaz lotsjellës në sytë e fëmijëve përgjatë gjithë kufirit amerikan.
Tamam kështu:këtë mëngjes, amerikanët e privilegjuar u zgjuan me Tëitter-in e mbushur plot me imazhe të tmerrshme të fëmijëve të vegjël gjysmë të zhveshur dhe të zbathur. Krimi i tyre? Ndodheshim shumë pranë Shteteve të Bashkuara. Zyrtarët pohojnë se kaosi ndodhi, për shkak se një protestë paqësore mbi kohën e gjatë të pritjes për aplikimin për vizë, kishte sjellë disa përpjekje të dëshpëruara për të çarë rrethimin në disa seksione të kufirit.
Jo mirë djema. A mund të ndalemi të gjithë për një sekondë, dhe ta peshojmë si duhet rëndësinë e kësaj katastrofe absolute të të drejtave të njeriut? Tragjedia ironike e këtij episodi, është tepër e madhe për të duruar. Amerika është një nga vendet më të mëdha dhe më të fuqishme në botë. Ne kemi mjaftueshëm hapësirë, shumë para dhe punë që duhen bërë.
Ne po i pagojmë njerëzit të shkojnë të jetojnë në Oklahoma, duke u dhënë atyre tokë falas në Kansas, pasi amerikanët nuk mund të gjejnë dot njerëz që të bëjnë punët që ata urrejnë, apo të jetojnë në qytetet ku nuk duan të jetojnë. Ne të gjithë pretendojmë se jemi nga diku tjetër, duam të flasim për historitë e emigracionit të familjes sonë, dhe të nxjerrim nga sirtari fotografitë e pluhurosura nga Ishulli Elis.
Sidoqoftë, kur duhet të tregojmë veten kush jemi, bëhemi kaq armiqësorë dhe jo mikëpritës – jemi pashpjegueshmërisht kundër ndarjes së fatit tonë të mirë me të tjerët – i refuzojmë fëmijët e pafajshëm si një dënim vetëm pse ata janë gjallë.
Si do të ndihej presidenti heroik i kombit tonë, po të shihte drejtpërdrejti pamjet e nënës së tij skoceze teksa mbytej nga gazi lotsjellës, kur ajo sapo kishte zbritur nga anija në Nju Jork, shumë vite më parë? Sulmimi i njerëzve, që kërkojnë një jetë më të mirë për familjet e tyre, është sa egoist dhe hipokrit, aq edhe jo-amerikan.
Ne jo vetëm që po u mbyllim derën atyre njerëzve, por po u mohojmë shpresën dhe mundësinë e vërtetë një brezi ëndërrimtarësh të shtypur. Ata njerëz meritojnë më mirë se sa kjo që po përjetojnë. Amerikanët meritojnë edhe më mirë. Kjo është një urrejtje në veprim – është kulmi i 10 milion postimeve të Facebook-ut në lidhje me kërcënimin fantazëm nga liberalizmi, dhe e të gjitha gjërave që janë ndryshe.
Është një refuzim total i parimeve themelore të vendit tonë, dhe i të ashtuquajturave vlera. Dhe nëse ratë pre e kësaj retorike, dhe votuat plot duf për atë mjeran, që sot po shkel parimet themelore të vendit tonë, dhe kërcënon të mbyllë kufirin amerikan ndaj cilitdo që nuk i pëlqen, kjo duhet të jetë gjithçka që keni dashur ndonjëherë. Urime!
Përashtati për Tirana Today, Alket Goce
