Një hulumtuese artistike nga Italia Maria Chiara Calvani, në një shkrim të saj për balcanicaucaso.org, ka folur për udhëtimin e saj nga Durrësi për në Shkup. Ajo gjatë rrugës ka takuar një vajzë të re nga Shqipëria me të cilën u bë dhe shoqe. Ka qenë tatuazhi i çelësit sol që kishte në krah shqiptarja, që bëri të mundur komunikimin midis dy vajzave, shkruan Tirana Today.
Desara është një vajzë e re shqiptare. Ajo kishte sy të mëdhenj, ishte një tip i hapur dhe gjithë kohës buzëqeshte, për ta prezantuar pak për të gjithë ata që nuk e njohin. E takova pak ditë më parë, morëm të njëjtin autobus nga Durrësi për në Shkup. Unë, ndërsa po nisesha për në udhëtimin e radhës për në Shkup, kisha udhëtuar gjithë natën me traget nga Itali për në Durrës. Kisha dhimbje muskujsh, pasi tërë natën nuk fjeta dot gjumë. Po ta dija do u nisja me not nga Italia në Durrës, sesa të bëja atë udhëtim aq të lodhshëm.
Por, tek e fundit rreth orë 11 ne mbërritëm në Shkup pa asnjë problem. Mbaj mend ndalesat e gjata të autobusit, vitin e kaluar në kufijtë shqiptarë dhe maqedonas dhe kontrollin e lodhshëm. Mbaj mend policët që bënte kontrolle të rrepta për drogë, duke kontrolluar dhe çantat e çdo pasagjeri. Autobusi ishte plot me njerëz dhe gjatë udhëtimit u mundova të flija. Kisha një grua përpara, dhe më ofroi diçka për të ngrënë, unë e refuzova. Më pihej ujë, dhe ashtu me një anglishte copë-copë u mundova që t’i kërkoja një pushin të shkurtër shoferit, shkruan Tirana Today.
Ajo nuk e kuptoi, u kërkoi ndihmë dy të rinjve të cilët as ata nuk më kuptuan dhe kështu ai e ndali autobusin pas një orë. Autobusi vazhdoi udhëtimin përgjatë rrugës që kalon fshatrat e Shqipërisë në kufi me Maqedoninë.
Në Shkup vitin e kaluar kam takuar një vajzë të re, ajo u quhej Mimoza. Herën e fundit që e takova Mimozën ishte vitin e kaluar para shtëpisë së saj në Saraj, një lagje shqiptare ende në periferi lindore të Shkupit. Ajo më përshëndeti, më puthi tri herë dhe më tha që të kthehesha sërish.
Autobusi përfundimisht ndalet. Është koha e pushimit të kafes dhe tualetit. Unë bleva dy shishe me ujë. Desara ishte në këmbë, duke pirë një cigare. Ok, them veten time, kam kohën e duhur për të pirë dhe unë një. Unë po kërkoja një çakmak në çantë dhe nuk po e gjej, ajo e kuptoi. Unë po i flisja anglisht, por ajo e kuptoi që jam italiane dhe menjëherë më pyeti: Ju jeni nga Italia? Dhe pastaj më tha që ajo fliste italisht, pasi kishte pasur një të dashur italian. “ Kam jetuar në Itali për një vit me të, gjerat nuk shkuan mirë dhe u ndamë. Tani jetoj në Durrës; pranë Durrësit, më saktë, një fshat ku jeton mirë në mes të natyrës dhe mund të marrësh frymë me ajër të mirë”, shkruan Tirana Today.
Në krahun e saj të djathtë ajo kishte një tatuazh të çelësit sol. Unë nuk po tregoja asgjë, por ajo më pyet. Pastaj unë i thashë që po shkoja në Maqedoni dhe pastaj në Bullgari për të mbledhur këngë popullore të traditave të Ballkanit. Ajo më kërkon të ulet pranë meje, pasi kishte vënë re se sedilja pranë meje ishte e lirë. Ajo më tha se shkonte në Gostivar për të kënduar! Dhe çfarë këngësh? Unë mbetem e habitur! Ajo përgjigjet se këndon këngë popullore shqiptare në një klub, gjatë sezonit të verës. Ajo më thotë se jetesa në Shqipëri është e vështirë, se nuk ka punë. Madje paguhesh vetëm 150 euro në muaj duke punuar 8 orë në ditë.Dhe kështu në autobus ajo filloi të këndonte një këngë. Kështu u krijua një atmosferë e një tip koncerti të vogël në autobus. Pastaj ajo këndoi këngën Jovano Jovanke (një këngë e vjetër maqedonase). Unë e njihja shumë mirë historitë e këngëve që ajo po këndonte. Dhe pastaj Desara më pyet se si ka mundësi që i njihja kaq mirë. Iu përgjigja se i pëlqej shumë tregimet, tingujt dhe ritmet e kësaj toke dhe për këtë kam mësuar këngët.
Desara sugjeroi më këngë shqiptare: Serenata Korçare. Autobusi vazhdonte nëpër kodrat pranë Ohrit dhe jemi pothuajse në kufi. Me Desara, tani jam shoqe, edhe pse ajo është aq e vogël por ne njohim njëra-tjetrën, dhe flasim ëndrrat tona, planet tona.
Dhe udhëtimi jonë fillon, ku më pas arritëm në kufi atu ku një vit më parë na ndaloi dhe kontrolloi policia. Aty të bëhet një kontroll nga koka te këmbët. Nëse do na kontrollojnë si vitin e kaluar jam e sigurt që nesër në mëngjes do të na vijë radha që të kalojmë.
Autobusi eci dhe u fut në radhën e rreptë. Me një zë të zemëruar, policët përgjegjës na kontrollojnë Unë shikoj përreth, unë shoh Desara, ajo duket se më kuptoni, por nuk foli. TIRANA TODAY
