“Sir Alex Fergusoni nuk donte që Davidi të merrte numrin 7 pas tërheqjes së Kantonasë. Sigurisht që nuk bëhej fjalë për shiritin e kapitenit, të cilin një djalosh aq i ri nuk mund ta priste kurrë (por që gjithsesi do të ndodhte pak më vonë), por ndonjëherë edhe numrat e fanellës janë ikonikë. Dhe ai nr. 7 ishte bërë një simbol për Mançester Junajtidin.
“Fergusoni më thirri në zyrën e tij dhe më tha se donte të më jepte shiritin e kapitenit dhe numrin në fanellë, unë u përgjigja me gjithë qetësinë e kësaj bote se isha gati të isha kapiten por që Roy Keane kishte pasur gjithnjë nr.16 që kur ishte i ri, pavarësisht numrave klasikë që variojnë nga 1-shi te 11-a. Kështu që unë i thashë Fergusonit ‘Give it to Becks’ … “jepja Bekamit”.
(Roy Keane)
Sot është ditëlindja e një prej mjeshtrave legjendar “nr. 7” të Junajtidit.
David Bekam kur ishte i ri kishte dëgjuar fjalët më dekurajuese të atyre që, duke e parë të dobët, e kishin këshilluar të hiqte dorë nga ëndrrat e futbollit se nuk ishte për atë punë. Davidi zgjodhi mënyrën e vetme për t’i përgënjeshtruar ato gjykime të nxituara dhe sipërfaqësore: përkushtimin, punën, angazhimin.
Kështu ai hyri në Akademinë ‘Man United’, duke u formuar me Giggs-in, Scholes-in, vëllezërit Neville dhe Butt të famshmen “Klasa e 92-shit”, e cila përfaqësonte bazën për sukseset e mëdha të epokës Ferguson.
Shpesh atij iu ‘reduktua’ vlera duke e quajtur “specialist mjeshtër i goditjeve të dënimit”, por në fakt Becks nuk ishte vetëm aq. Ai ishte një lojtar inteligjent, teknik që e shikonte lojën si të mëdhenjtë.
Në çdo klub ku ai luajti, la kujtimin e një kampioni dhe një profesionisti të madh.
” Nuk di të godasë me të majtën, nuk di të godasë me kokë, nuk di të duelojë me trup dhe nuk shënon shumë. Përveç këtyre, pjesa tjetër është mirë.” ( George Best)
Kritika të rënda që sidoqoftë nuk e ulin vlerën e një prej lojtarëve më përfaqësues të futbollit anglez. /T.Kotorri/
