Nga Stephan Richter “The Globalist”/Presidenti turk, njeh vetëm një besnikëri – atë ndaj vetes së tij. Nuk është për t’u habitur, që ai është i paaftë dhe vepron si një “piroman” i lindur në marrëdhëniet ndërkombëtare.
Mesa duket, tani ai beson se ai është mjeshtër i çështjeve globale, dhe mund të vërë një vend kundër tjetrit, nëpërmjet trillimeve të tij. Pavarësisht rëndësisë, Turqia, nuk ka gjithsesi peshën e duhur në arenën ndërkombëtare, për ta bërë diçka të tillë.
Një njeri kaq i fiksuar pas vanitetit të vet të pakufishëm si Erdogan, nuk është dikush që i shërben mirë kombit të tij. Presidenti turk, e ka zvogëluar shumë sasinë e respektit që Turqia kishte fituar deri pak vite më parë në botë.
Rexhep Taip Erdogan, është i famshëm për pretendimin se ndjek një politikë të jashtme të “zero problemeve” në Lindjen e Mesme. Dhe të pretendosh zero probleme në Lindjen e Mesme, është një bast tepër i guximshëm për t’u vënë.
Zaten, fqinjësia në këtë rajon është e mbushur plot me marrëdhënie djallëzore dhe me konflikte. Nuk është çudi që vizioni i tij u shpalos shumë keq. Në këtë proces, Erdogan vringëlloi shpatën me çdo komb në rajon, nga Egjipti në Siri dhe Irani deri në Irak.
Erdogan, “Piromani” në veprim
Për të mos u shqetësuar nga dështimi i tij i plotë në përmbushjen e premtimit të tij, Erdogan filloi të krijojë tensione të mëdha tek kombet kryesore, përtej fqinjësisë së tij të afërt. Së pari, ai e donte Rusinë, pastaj u zotua ta përçmonte atë. Pastaj, e dashuroi sërish. E njëjta gjë vlen edhe për Shtetet e Bashkuara.
Ishte një mik i madh, por kur – duke pasur parasysh akuzat e rreme – Uashingtoni nuk e ekstradoi Fetullahun Gylenin, ai nuk la gjë pa thënë për Uashingtonin.
Dëshira e tij për të vepruar si një tregtar matrapaz, ka lënë një shije të hidhur tek shumë udhëheqës anembanë botës. Erdogan është shumë më transaksional, edhe se sa Donald Trump.
Gjermania nuk pati një trajtim më të mirë se sa kombet e tjera, me presidentin turk që tha se gjermanët po vepronin si nazistët modernë.
Në modelin e tij klasik bipolar, kur Erdogan pa pasojat negative ekonomike të përbuzjes së pabazë ndaj Gjermanisë, ai bindi ministrat e tij ta donin sërish Berlinin.
Mjerisht, ai është rrethuar me një numër kaq i madh burrash që nuk ia prishin për asgjë, saqë i mungon çdo lloj ndjenje realizmi. Dhe asnjë nga oborrtarët e tij, për shkak të frikës se do të shkarkohet, s’ka guximin t’i tregojë të vërtetën e thjeshtë.
Për rrjedhojë, Erdogan nuk po e sheh se Turqia “e tij” është aktualisht ajo me të cilën po luhet, dhe jo anasjelltas. Putin i Rusisë, është rasti më i qartë i dikujt që e përçmon Erdoganin. Ndërsa ky i fundit e konsideron atë të barabartë, Putini luan sipas dëshirës me nevojtarë si Erdogan.
Hezitimet perëndimore
Vendet perëndimore nuk janë aq të pakufizuara, pjesërisht për shkak se ato i ekzagjerojnë opsionet që zoti Erdogan ka në dispozicion, përtej NATO-s dhe Perëndimit.
Sigurisht, ai mund të rikthejë kokën nga Rusia dhe Arabia Sauditë, por asnjë nga këto kombe nuk do t’i sigurojë kombit të tij mirëqenien dhe integrimin në ndarjen ndërkombëtare të punës, siç mund të bëjë Perëndimi.
Për këtë arsye, në vend se të vazhdojë t’i bihet rrotull, ka ardhur koha të flitet më qartë dhe më drejtpërdrejti me zotin Erdogan.
Atij i duhet thënë se mundësitë e tij reale janë shumë të kufizuara. Se të gjithëve po u sos durimi. Dhe t’i bëhet gjithashtu e qartë se është krejtësisht amatore të angazhohesh në lojëra shumë transparente, për të kundërvënë kombet kundër njëri-tjetrit.
Macron në rolin e një shpëtimtari?
Me sa duket do të duhet edhe një dekadë tjetër, që Berlini politik të kuptojë se në shumë nivele ka vetëm një interes dhe një besnikëri – të ndihmojë myslimanët liberalë që ndodhen nën një kërcënim të fortë në Turqinë e Erdoganit (dhe gjetkë). Kjo është arsyeja e sugjerimit të analistit turk Soner Cagaptay, që Emmanuel Macron në emër të pjesës tjetër të Evropës, të mund rikthejë presidenti turk me këmbë në tokë.
PËRSHTATI TIRANA TODAY
