Pavarësisht rëndësisë së madhe që ne u japim fjalëve, të folura apo të shkruara, pjesa më e madhe komunikimit që zhvillojmë përditë, ndodh nëpërmjet gjuhës së trupit. Sipas studiuesit, Dr. Albert Mehrabian, vetëm 7 për qind e kuptimit që ne marrim nga komunikimi, vjen nga përdorimi i fjalës së folur. Një shtesë 38 prej për qind vjen nga toni i zërit, ndërsa pjesa dërmuese prej 55 për qind, vjen vetëm nga gjuha e trupit.
Megjithëse këto gjetje mbeten të diskutueshme, nuk ka asnjë diskutim se shprehjet e fytyrës, gjestet fizike, pozicionimi i trupit, dhe madje edhe modelet tona të frymëmarrjes, mund të sigurojnë një mori informacionesh jashtëzakonisht interesante, për t’u interpretuar nga të tjerët.
Hulumtuesit kanë konstatuar prej kohësh, se lloje të caktuara të lëvizjeve të trupit dhe shprehjeve të fytyrës, mund të përcjellin informacione në lidhje me emocionet që ndodh të jemi duke përjetuar në një moment të caktuar. Por, a janë këto sinjale emocionale të formësuara nga kultura të ndryshme, apo janë universale për të gjithë njerëzit? Në një artikull të ri studimor të botuar së fundmi në revistën “Emotion”, përpiqet t’i japë përgjigje kësaj pyetjeje nëpërmjet një studimi ambicioz ndërkulturor. Thalia Wheatley nga Dartmouth College dhe bashkëpunëtorët e saj udhëtuan drejt Ratanakirit në Kamboxhia, për të studiuar anëtarët e një fisi primitiv.
Një nga grupet indigjene që jeton në zonat malore të Kamboxhias, Kreung-ët janë ende të izoluar nga bota e jashtme, përveç kontakteve me vizitorë të rastit. Me ndihmën e përfaqësuesve të qeverisë lokale dhe autoriteteve që shërbyen si përkthyes, studiuesit xhiruan një seri videosh filmike duke shfaqur një mashkull Kreung, të cilit i kërkohej të shfaqte emocione të ndryshme (zemërim, neveri, frikë, lumturi, trishtim).
Pjesëmarrësi ishte një interpretues me përvojë i valleve dhe muzikës tradicionale të komunitetit Kreung, dhe kishte një përvojë të konsiderueshme në interpretimin para një audience. Në funksion të çdo shfaqjeje emocionale, pjesëmarrësit iu paraqitën skenarë të ndryshëm, ndërsa iu kërkua të realizojë çdo skenar sikur të ishte duke përshkruar personazhin.
Skenarët përfshinin fjali si: “Jam shumë i inatosur, që kam humbur disa sende në shtëpi” (zemërim), “Më vjen për të vjellë. Kjo supë është prishur” (Neveri): “Kam frikë. Pse ka kaq shumë tigrat në këtë pyll?” (Frikë): “Jam shumë i lumtur ta ndaj këtë histori me njerëz të tjerë” (Lumturi) dhe “Ndihem kaq i mjerë, qëkur fëmija im ka ikur diku larg”, (Trishtim).
Këto video u përdorën më vonë në një studim që përfshiu 28 mësues dhe nxënës në Dartmouth (trembëdhjetë prej tyre qenë femra, dhe mosha mesatare ishte 21.9 vjeç), të cilët u pyetën për të gjykuar emocionet që ishin duke u shfaqur në ekran.
Videot u transmetuan në mënyrë rastësore dhe pa zë, dhe përsëriteshin në mënyrë të vazhdueshme. Në studimin e parë, të gjithë pjesëmarrësve iu tha të zgjidhnin nga një 5 etiketat emocionale, dhe iu kërkua të shihnin me kujdes çdo video me kujdes përpara se të bënin një zgjedhje. Rezultatet treguan një normë suksesi prej 85 për qind, çka ishte shumë më e madhe nga ajo që mund të pritej rastësisht.
Nga emocionet e studiuara, pjesëmarrësit ishin më të saktë tek vlerësimi i frikës, e pasuar nga zemërimi, neveria dhe trishtimi. Lumturia ishte emocioni më me pak gjasa për t’u vlerësuar saktësisht, ndonëse pjesëmarrësit shënuan një përqindje më të mirë se sa ajo rastësore. Në një tjetër studim, një grup videosh u përgatitën me protagoniste një grua amerikane që shfaqte tri emocione pozitive (lumturia, dashuria, krenaria) dhe tri negative (zemërimi, frika, trishtimi) duke përdorur vetëm gjuhën e trupit.
Videot iu shfaqën më pas 26 personave të fisit Kreung (11 prej të cilëve qenë femra). Përkthyesit i ndihmuan duke i shpjeguar eksperimentin, dhe atë çfarë duhej të bënin ata. Në vend se t’u jepeshin etiketa të veçanta emocionale si në eksperimentin e parë, Kreung-ëve iu kërkua të përshkruanin emocionet me fjalët e tyre.
Rezultatet treguan, se ata prireshin të ishin mjaft të saktë në gjetjen e saktë të emocioneve që po i shfaqeshin në ekran. Shkalla e përgjithshme e saktësisë ishte 62 për qind, edhe pse saktësia e tyre në zbulimin e emocioneve të veçanta si zemërimi dhe lumturia qenë shumë më të larta (pothuajse të gjithë e përshkruan me saktësi gjestin që përcillte zemërimin).
Rezultatet e këtyre studimeve, sugjerojnë se lëvizjet e trupit mund të përcjellin emocione të tilla si zemërimi, frika, trishtimi, edhe për individët që u përkasin kulturave të ndryshme. Duke përdorur grupe të largëta fisnore si Kreung-ët që duhet ende të asimilohen, sikurse ka ndodhur me shumë shoqëri të tjera të lashta në të shkuarën, Thalia Wheatley dhe kolegët e saj ishin në gjendje të tregonin se sinjalet emocionale mund të jetë universal, përderisa ato reflektojnë nevojat themelore njerëzore dhe dëshirat që ndajnë të gjithë njerëzit me njëri-tjetrin.
