Naim Burrniku ish-ushtar i Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare i ka shkruar një letër publike bashkëluftëtarëve të tij, sidomos komandantëve që sot sipas tij janë në kolltukët të pushtetit dhe kanë harruar idealin dhe ushtarët e ngelur në gjendje të rënduar.
Letra e plotë:
U bënë 17 vite që kur përfundoi lufta e 2001, dhe po kaq vite ushtarët e Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare në pritje të statusit të tyre. Branitellat, ata të cilët persekutuan dhe na vranë, u përfshinë menjëherë në ligjin ekzistues të veteranit të Republikës së Maqedonisë, gëzojnë statusin e veçantë dhe kompenzimet ushtarake, por ku mbeti fati ynë, kujt ti drejtohemi për ankesa nëse na vrasin, burgosin, na ndjekin me pretekste të dyshimta e të inskenuara. A thua vallë dëshirojnë që ta minimizojnë numrin e luftëtarëve tanë me vrasje e shantazhe, gjë që nuk mund ta bëjnë dot sepse krejt shqiptaria është UÇK. U bënë plotë 17 vite që shokët tanë, komandantët tanë po udhëheqin me Maqedoninë nën Partinë Politike BDI, dhe këtë e di, por një gjë ende e kamë të paqartë, ku mbeti ideali i ushtarakut “një për krejt, e krejt për një”, a thua vallë mendon ndonjëri prej komandantëve për ushtarin e vetmuar, e lënë anash, nën mëshirën e një shteti të brishtë dhe diferencues. Më lind dyshimi dhe për disa nga miqtë e mi bashkëluftëtar, në vijën e frontit më kishte vëlla, kurse tash në paqe s’më njeh fare, disi ky mik është përvjedhur mjeshtërisht dhe po shfrytëzon ca benifite nga X partia dhe si pa dashje, mua nuk më vëren fare, e kuptoj këtë, e ka nga nevoja sepse të jetuarit është domosdoshmëri, të gjindesh si të mundesh, por ama nëse dikur ishim vëllezër të një ideali, për hirë të po atij ideali ta vazhdojmë vllaznillëkun sepse jetës nuk i dihet. Si për ironi të kohës, Interesant ky privilegji i komandantëve, dje jepnin urdhra larg nga fronti kurse ne rrinim në istikame, e sot japin përsëri urdhra nga Mercedesët e makinat e shtrenjta, nga kolltukët e sulltanit e me jetë luksoze, e ne përsëri nëpër istikame (nëpër shtëpi si istikame, kasolle të thjeshta), duke bredhë rrugëve për ekzistencë. Disa nga shokët e mi kanë gjetur veten, disa me nepotizëm, disa me servilizëm e disa në forma tjera, kurse ne ushtarët e devotshëm që nuk i përulemi asnjë shteti e pushteti, asnjë partie e klani, që jemi krenar për idealin tonë, po duhet me prit derisa armiku të jep urdhër për zgjidhjen e statusit tonë. Mjerë për atë komandant që lë ushtarin e tij të bredhë rrugëve duke kërkuar ekzistencën, e mjerë për atë shok e bashkëluftëtar që e harron shokun e tij në ditët e mira kur ky tjetri nuk e harroi në ditët e vështira. Ju komandant e bashkëluftëtar, nuk ju harruam dhe nuk ju lamë vetëm në kohë lufte, andaj mos na harroni e mos na lini vetëm në kohë paqe, ah sikur ta ktheja dhe njëherë unitetin, dashurinë dhe vëllaznillëkun e 2001, tash kur jemi bë pikë e pesë”, thuhet në fund të letrës.Ina
