Në gushtin e vitit 1912, 29-vjeçari Franc Kafka takoi për herë të parë Feliçe Bauerin në shtëpinë e mikut dhe biografit të tij, Maks Brod. Të dy filluan menjëherë një korrespondencë të dendur letrash, por Kafka shfaqej shpesh i irrituar për shkak të përgjigjeve të rralla dhe pak romantike të Felices.
Korrespondenca e tyre vazhdoi për 5 vite, dhe gjatë kësaj kohe të dy u fejuan dy herë, edhe pse ishin tepër takuar shumë rrallë personalisht. Në nëntorin e të njëjtit vit, pra vetëm tre muaj pas takimit me Feliçen, Kafka i shkruan:
E dashur Felice!
Po ju kërkoj një nder që mund t’iu duket si njëfarë marrëzie, dhe që duhet ta konsideroja të tillë, nëse s’do të ishit ju marrësja e kësaj letre. Kjo është edhe prova më e madhe, së cilës mund t’i nënshtrohet edhe personi më i sjellshëm. E pra, kërkesa ime është kjo:
Më shkruani vetëm një herë në javë, në mënyrë që letra juaj të mbërrijë të dielën – pasi unë nuk mund t’i duroj dot letrat tuaja të përditshme, nuk jam në gjendje. Për shembull, i përgjigjem njërës prej letrave, më pas shtrihem në shtrat me një qetësi në pamjen e jashtme, por zemra ime rreh nëpër tërë trupin tim, dhe është e vetëdijshme vetëm për ju.
Unë ju përkas juve; nuk ka vërtet asnjë mënyrë tjetër për ta shprehur atë, dhe kjo nuk është mjaftueshëm e fortë. Por, për këtë arsye, nuk dua ta di çfarë mbani veshur; kjo më turbullon aq shumë sa që nuk arrij të përballoj dot jetën e përditshme; dhe kjo është arsyeja pse s’dua ta di sa shumë ndjeni për mua.
Nëse do ta bëja këtë, si do të mundja, unë që s’jam gjë tjetër veçse një budalla, të kthehem dhe ulem në zyrën time, apo këtu në shtëpi, në vend se të shkoj me vrap të kap trenin e parë në stacion, dhe t’i mbaj sytë mbyllur, për t’i hapur sërish vetëm kur të jem me ju?
Për të shpjeguar më mirë motivet e kërkesës së tij (të cilën e paramendon të dhimbshme edhe për Feliçen), Kafka flet mbi shëndetin e tij të dobët fizik: Oh, ka një arsye të trishtë për të mos e bërë këtë. Për t’i rënë shkurt: Shëndeti im mezi mjafton për veten time, nuk është i mjaftueshëm për martesë, për të mos folur pastaj për prindërim.
Megjithatë, kur lexoj letrat e tua, ndjej se mund të neglizhoj edhe atë që absolutisht nuk mund të shpërfillet.
Më pas e përmbledh sërish kërkesën e tij, që duket sikur i drejtohet më shumë vetvetes sesa Felices:
Sikur t’iu kisha dërguar letrën e të shtunës, në të cilin ju përgjërohesha të mos më shkruanit përsëri, dhe ku edhe vetë bëja të njëjtin premtim. Oh Zot, çfarë më pengoi t’ua dërgoj atë letër? Çdo gjë do të kishte shkuar mirë. Por, a është e mundur një zgjidhje paqësore? A do të më ndihmonte, në qoftë se do t’i shkruanim njëri-tjetrit vetëm një herë në javë?
Jo, nëse vuajtja ime mund të shërohet me mjete të tilla, nuk do të ishte diçka kaq serioze. Dhe unë parashikoj që tani se s’do të jem dot në gjendje të përballoj sërish letrat e të dielave. Pra, për të kompensuar mundësinë e humbur me letrën e të shtunës, ju kërkoj me gjithë energjinë që më mbetet në fund të kësaj letre…
Dhe e përfundon në mënyrën më kafkiane të mundshme:
Nëse i vlerësojmë jetët tona, le të braktisim gjithçka… Jam gjithnjë i lidhur me zinxhirë me veten time, ja kush jam, dhe kjo është ajo me të cilën duhet të përpiqem të bashkëjetoj!
Një letër dashurie, të cilën ndonjë mendjeje cinike mund t’i duket si një mënyrë për t’i kërkuar Felice Bauerit t’i shkruajë sa më pak letra, por në fakt Kafka ishte vërtet i dashuruar me vajzën e re, dhe letrat e saj përfaqësonin për të motivimin për të forcuar ndjenjën e tij.
Përshtati për Tirana Today, Alket Goce
