Tanya është një 22-vjeçare me flokë të zeza, të prera, me prirje për artin e tatuazheve në trup dhe me një sekret. Një pasdite të ftohtë tetori, ajo ulet në një tryezë të rrumbullakët prej druri në New York City dhe tregon tatuazhin e saj të fundit. Shoqëruesja e saj, një infermiere 56 vjeçare, e quajtur Susan Ledlie, shikon modelin dhe buzëqesh, duke ngritur mëngën për të shfaqur tatuazhet e saj.
Ledlie, një grua e bardhë e shëndoshë, jep mësim për infermierinë në Kolegjin Molloy në Long Island, New York, që kur u tërhoq nga puna e saj si një infermiere në 2010. Tanya, e re, zezake, me një qëndrim kavalier ndaj moshës së rritur, u rrit me gjyshen e saj në Brooklyn, NY dhe dëshiron të jetë një parukiere.
Në vitin 1995, kur Tanya ishte gjashtë vjeç, gjyshja e saj e çoi në klinikën e Ledlie në Brooklyn. Tanya kishte HIV. Ajo ishte infektuar që në lindje kur ra në kontakt me gjakun e nënës së saj dhe u diagnostikua më vonë.
“Herën e parë kur pashë Susan, kujtoj se duhej të merrja fotografitë e mia për shkollën”, thotë Tanya. “Unë isha duke shkelmuar dhe shtyrë Susan dhe ajo u detyrua të kërkojë tre mjekë të tjerë për të më mbajtur “. Nga ajo ditë e tutje, Ledlie e pa Tanya të paktën një herë në muaj, si ofruesin e saj kryesor të kujdesit për AIDS – një rol që përfshinte përshkrimin e ilaçeve, bërjen e kontrolleve të rregullta mjekësore dhe ofrimin e këshillimit për adoleshentët. “Vizitat u bënë si një gjë familjare”, qesh Tanya.
Roli i Ledlie ishte pothuajse i pamendueshëm tre dekada më parë. Në qershor 1981, Qendrat Amerikane për Kontrollin dhe Parandalimin e Sëmundjeve raportuan rastin e parë të njohur të asaj që përfundimisht do të bëhej e njohur si Ndihma. Vetëm një vit më vonë mjekët filluan të diagnostikojnë sëmundjen tek fëmijët. Fillimisht, ata u trajtuan me zidovudine – ilaçi i parë antiretroviral i projektuar për të trajtuar HIV – ose aspak. Gjatë këtyre viteve të para të injorancës përkatëse në lidhje me sëmundjen, 45% e fëmijëve me HIV pozitiv vdiqën para ditëlindjes së tyre të dhjetë. “Ne ishim të përqendruar në lehtësimin e dhimbjes dhe rehati, pa ndonjë mendim për të ardhmen e fëmijës”, thotë George Siberry, një ekspert i HIV në Institutet Kombëtare të Shëndetit të SHBA.
Por në vitet që kur Tanya u diagnostikua, ka pasur një ndryshim dramatik në atë që do të thotë të lindësh HIV pozitiv, veçanërisht në vendet perëndimore. Sot, foshnjat e lindura nga nëna të infektuara me HIV marrin ilaçe anti-HIV brenda disa orësh nga lindja dhe nuk ushqehen me gji në mënyrë që të shmangin kalimin e virusit nga nëna tek fëmija. Si rezultat, infektohen dy foshnje më pak në çdo 100 të lindur nga nëna me HIV pozitiv në SH.B.A dhe Evropë. Me trajtim, 95% e fëmijëve tani arrijnë moshën 10 vjeç. “Që nga terapia antiretrovirale, ne kemi treguar se ata mund të jetojnë mirë në moshën e rritur, megjithëse nuk e dimë për sa kohë”, thotë Siberry.
Kjo është gjenerata HIV. Ata janë fëmijët dhe të rriturit e parë që kanë luftuar me një infeksion gjatë gjithë jetës që nga lindja, dhe shkencëtarët po përpiqen të kuptojnë se çfarë do të thotë kjo me të vërtetë. “Ka kaq shumë pyetje pa përgjigje”, thotë Yvonne Kingon, një praktikuese infermiere e HIV-it në Neë York City, e cila tani trajton Tanya. “A janë sistemet imunitare të këtyre fëmijëve të njëjtë kur ata kanë luftuar një virus që nga lindja? Çfarë do të thotë të jesh i rritur dhe të kesh marrë ilaçe të shumta gjatë gjithë jetës tënde?” tha ajo.
